พระเวสสันดรและความทุกข์ : หน้า 49/334

อันมหาศาลท่วมทับพระเวสสันดรจนพระองค์สุดจะอดกลั้นอีกต่อไปได้ ในช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ สําคัญที่สุดสําหรับพระองค์ เพราะเป็นช่วงเวลาที่ตัดสินอนาคตของพระองค์เอง ดวงหทัยของ พระองค์ร้อนระอุแทบมอดไหม้ไปกับความโศกาดูรที่พุ่งประดังเข้ามาเป็นระลอก ดุจคลื่นใหญ่ กระทบฝั่ง น้ำพระอัสสุชนไหลนองท่วมพระพักตร์ ทรงพร่ำรำพันว่า... “เจ้าพราหมณ์ชูชก! ตีลูกต่อหน้าเรา ช่างไม่ละอายใจเลย ใครที่ไหนจะกล้าตีคนที่เขาสละ ให้ไปแล้วได้ลงคอ นี่ทั้งด่าทั้งตีลูกที่รักยิ่งของเราต่อหน้าต่อตาทีเดียว นับว่ามันทำเกินไปแล้ว!” พระองค์ไม่รอช้ารีบไปคว้าพระแสงดาบหมายจะไปฆ่าชูชก พละกำลังที่พระองค์ข่มไว้มา ยาวนานตั้งแต่ทรงประทับในนครเชตุดร ทรงอดกลั้นต่อชาวสีพีนับหมื่นได้ แต่กลับต้องประทุแตก ออกมาเพียงเพราะชูชกผู้เดียว! มิทันที่พระองค์จะก้าวออกจากอาศรมก็พลันรู้สึกตัวว่าไม่ใช่แล้ว! กลับได้สติฉุกคิดได้ทันทีว่า.. พระองค์เกิดความละอายพระทัยที่ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน “เรานี้ได้บริจาคไปแล้ว การบริจาคทานแล้วต้องมาเดือดร้อนใจในภายหลัง มิใช่ธรรมเนียม ของบัณฑิตเลย” คิดได้ดังนี้พระองค์จึงวางพระแสงดาบ สงบใจอยู่ พระองค์ทรงฝึกนิสัยดี ๆ มานานหลายชาติ จึงทรงละอายพระทัยได้รวดเร็วเช่นนี้ บางคน อาจฉุกคิดได้แต่มิอาจข่มกลั้นอารมณ์ได้ บางคนรู้ว่าผิดแต่กลับห้ามจิตใจตนเองไม่ได้ เนื่องเพราะ มิได้พยายามฝึกนิสัยมา ยอมปล่อยให้ใจเป็นทาสอำนาจดำจนคุ้นเคย! คุ้นเคยกับการให้อำนาจดำ ควบคุมเหยียดหยามทำลายตนมาหลายชาติเหลือเกินหยามทำลายตนจนกระทั่งไปหยามทำลายผู้อื่น พระเวสสันดรทรงตั้งพระสติได้ แล้วจึงทรงอธิษฐานมั่นในพระทัยว่า... “บัดนี้ แม้ชูชกจะฆ่าลูกเราก็ตามที เราจะไม่กังวลอะไรอีกแล้ว” ทรงเสด็จออกจากอาศรมมานั่งบนแผ่นศิลาประดุจพระปฏิมาทองคำ ขณะเดียวกันเฒ่าชูชก เดินสะดุดหิน กุมารทั้งสองได้ที่ไม่รอช้ารีบวิ่งกลับมาหาพระเวสสันดรด้วยอาการอกสั่นขวัญหาย คล้ายลูกไก่ที่สั่นสะท้าน ชูชกวิ่งไล่ตามด้วยความโกรธสุดขีด พระเวสสันดรเพิ่งจะข่มพระทัยได้ ไม่ทันไร ชูชกก็เข้ามาฉุดกระชากลากเฆี่ยนตีพระกุมารนำกลับไปอีก คราวนี้ตีจนผิวหนังกระเด็น หลุดออกมาเป็นแผ่นๆ ดวงฤทัยของพระเวสสันดรก็กระเด็นหลุดตามผิวหนังของบุตรสุดรักไปทันที! พระโอรสเหลียวกลับมาดูพระบิดาด้วยน้ำตานองหน้าตะโกนว่า.. “เสด็จพ่อ! ตานี่เป็นปีศาจ! จะเอาหม่อมฉันไปเคี้ยวกิน พระองค์ทอดพระเนตรไม่เห็นหรือ?” พระเวสสันดรสดับเสียงบุตรเช่นนั้น พระหฤทัยก็สลายไปอีก ความโศกประดังเข้ามาอีก ดวงหทัยพระองค์ทุกข์ระทมแสนสาหัส ช่างน่าเวทนายิ่งกว่าบุตรนับร้อยเท่า พันเท่า พระองค์มีหทัย ร้อนรนจนลมอัสสาสะ ปัสสาสะต้องปล่อยออกมาทางพระโอษฐ์ พระอัสสุชนก็หลั่งไหลดั่งหยาด โลหิตนองเต็มเบ้าพระเนตร ทรงดำริว่า.. 32 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี ส 5