การพบพญานาคราช : หน้า 242/334

อาชาไนยควบหนีทันที ทันทีที่คิดจบม้าก็ได้มาถึงนาคพิภพแล้ว ยักษ์เข้าไปพบพญานาคราช แจ้งว่า... “เชิญใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาททอดพระเนตรวิธุรบัณฑิตผู้แสดงธรรมถวายด้วยเสียงอันไพเราะ เฉพาะพระพักตร์ ณ บัดนี้ ข้าแต่มหาราช! การสมาคมกับสัตบุรุษทั้งหลายย่อมนำความสุขมาให้โดยแท้ พระเจ้าข้า” นาคราชต้องการควักหัวใจวิธุรบัณฑิต จ้องมองดู วิธูรบัณฑิตซึ่งยืนองอาจนิ่งเฉยอยู่ก็กล่าว อย่างไม่สบอารมณ์ว่า.. “ท่านบัณฑิต ท่านมาถึงที่แห่งเรา ถูกความตายคุกคามอยู่ตรงหน้าแล้ว ทำไมท่านไม่ อภิวาทเรา อาการเยี่ยงนี้ดูไม่สมกับท่านผู้มีปัญญาเลยนะ” “ท่านนาคราช ข้าพเจ้ามิได้กลัวและความตายก็ไม่อาจมาคุกคามคนเช่นข้าพเจ้าได้ นักโทษ ประหารไม่จำเป็นต้องกราบไหว้เพชฌฆาตมิใช่หรือ? แม้เพชฌฆาตเองก็ไม่มีสิทธิให้นักโทษประหาร มากราบไหว้ตนมิใช่หรือ? ไฉนคนจะต้องกราบไหว้บุคคลผู้ปรารถนาจะฆ่าตนเล่า ผู้ฆ่าจะให้คนที่ตนฆ่า มากราบไหว้ได้อย่างไรกัน” วิธูรบัณฑิตกล่าว “อืม.. ก็ถูกอย่างที่ท่านพูด ท่านพูดจริงทีเดียว” นาคราชกล่าวอย่างพึงใจ “วิมานของฝ่าพระบาทนี้เป็นของไม่เที่ยง ทั้งฤทธิ์ ทั้งความรุ่งเรือง ทั้งกำลังวิริยภาพและ การเสด็จอุบัติในนาคพิภพได้มีแล้วแก่ฝ่าพระบาท วิมานนี้ทรงได้มาอย่างไร? เป็นของเกิดขึ้นตาม ธรรมชาติเองหรือฝ่าพระบาททรงกระทำเองหรือเทวดาทั้งหลายถวายแก่พระองค์?” บัณฑิตทูลถาม นาคราช “วิมานนี้เราได้มาด้วยบุญ เราเป็นทานบดีได้บำรุงสมณะพราหมณ์ให้อิ่มหนำสำราญ ถวาย ที่นอนที่พักอาศัย ผ้านุ่งผ้าห่ม ผ้าปูนอน ข้าวและน้ำโดยเคารพ” 9 “ถ้าเช่นนั้นขอพระองค์ทรงอย่าประมาท หมั่นประพฤติธรรมเพื่อให้ได้สิริสมบัตินี้ต่อไปนานๆ เถิด พระเจ้าข้า” บัณฑิตตรัสแนะนำ “ท่านบัณฑิต ในนาคพิภพนี้ไม่มีสมณพราหมณ์เลย เราจะถวายข้าวน้ำแก่ใครกันเล่า ท่าน โปรดบอกหนทางที่เราจะได้เสวยสมบัติต่อไปด้วยเถิด” นาคราชตรัสถามอย่างจนปัญญา “นาคทั้งหลายที่เป็นพระโอรส พระธิดา พระชายา ทั้งพระญาติแลมิตรสหาย รวมทั้งบริวาร ของฝ่าพระบาทในนาคพิภพนี้ยังมีอยู่ ขอฝ่าพระบาททรงเป็นผู้ไม่คิดร้ายในนาคเหล่านั้นอยู่เป็นนิตย์ แล้วฝ่าพระบาทจะได้สถิตอยู่ในวิมานนี้ตลอดพระชนมายุ และจะลุถึงเทวโลกที่สูงกว่านาคพิภพนี้อีก เนื่องเพราะเมตตาจิตจัดเป็นบุญยิ่งกว่าทาน พระเจ้าข้า” บัณฑิต หนทางสว่างให้นาคราช นาคราชทรงสดับธรรมกถาชี้ทางสว่างแก่ตนแล้วก็พอพระทัยเป็นยิ่งนัก ทรงชื่นชมโสมนัส มี พระทัยเต็มตื้นด้วยปีติ ทรงจูงมือวิธูรบัณฑิตไปยังที่อยู่ของพระชายาแล้วตรัสว่า.. บ า ที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บ า ร มี DOU 225