วิธูรบัณฑิตและยักษ์ปุณณกะ : หน้า 240/334

วิธูรบัณฑิตไม่มีอาการเสียวกลับสงบนิ่งเหมือนจะรู้ว่าตกใจกลัวไปก็ไม่มีประโยชน์มีแต่จะทำร้ายตัว เองให้ทุกข์ใจไม่เป็นสุข และวิธีรบัณฑิตก็ไม่สำนึกเสียใจเลยที่ตนได้รักษาคำสัตย์ให้เจ้านายแล้วต้อง มาจบชีวิตลงเช่นนี้ ยักษ์โมโหตะโกนเสียงดังสนั่นปานเมฆคำรามกระแทกใส่วิธูรบัณฑิตหมายให้สะดุ้ง ตกใจจนอกแตกตายแต่ก็ไม่เป็นผล ยักษ์จับเท้าวิธุรบัณฑิตกวัดแกว่งแล้วเหวี่ยงลงดินเต็มแรง จนจม ลงดินลึกถึง 15 โยชน์ แล้วยกเท้าขึ้นมองดูหน้าวิธุรบัณฑิต เห็นว่ายังไม่ตายจึงเหวี่ยงลงไปใหม่ถึง 3 ครั้ง แล้วจับเท้าขึ้นมามองหน้าวิธูรบัณฑิตต่อก็เห็นว่ายังดูดีมีสง่าอยู่เหมือนเดิม วิธูรบัณฑิตถูกจับ ห้อยหัวอยู่ขณะนั้นเริ่มกล่าวขึ้นแล้วว่า.. “ท่านนี้รูปงามแต่ใจทรามหางามไม่! ท่านคล้ายเป็นคนสำรวมแต่ไม่สำรวมเลย ท่านทำสิ่ง หยาบช้า ไร้ประโยชน์ มีแต่โทษมากมาย กุศลสักอย่างหนึ่งยังมีอยู่ในจิตใจท่านอยู่อีกหรือ? ท่านจะ โยนข้าพเจ้าลงเหวเพื่ออะไรกัน? แล้วตัวท่านเป็นใคร?” “เราเป็นยักษ์ชื่อปุณณกะ! เราต้องการธิดาสาวสวยของพระยาวรุณนาคราช พระองค์ ต้องการให้เรานำหัวใจของท่านไปให้พระนางวิมลามเหสีของพระองค์ แล้วจะยอมยกธิดานั้นให้แก่เรา ฉะนั้น เราจำเป็นต้องฆ่าท่านแล้วเอาหัวใจท่านไปให้ได้” ยักษ์ตอบ วิธูรบัณฑิตได้ฟังแล้วตรองดูก็ทราบทันทีว่า.. “แท้จริง! พระนางวิมลาจะต้องการหัวใจของเราจริงๆ ก็หาไม่ ทั้งนี้เพราะพระยาวรุณนาคราช เคยมาฟังธรรมจากเราแล้วคงกลับไปเล่าให้พระนางฟัง พระนางอยากพบเราเพื่อฟังธรรมบ้างต่างหาก แต่พญานาคราชกลับไม่รู้น้ำพระทัยของพระนาง กลับให้ยักษ์มาฆ่าเราเสีย” ครานั้น วิธูรบัณฑิตได้กล่าวกับยักษ์ต่อไปว่า... “ข้าพเจ้านี้ทราบสาธุนรธรรมก่อนที่ข้าพเจ้าจะตายลง ท่านจงนำข้าพเจ้าไปนั่งบนยอดเขาแล้ว ตั้งใจฟังสาธุนรธรรมก่อนแล้วค่อยฆ่าเราก็ยังไม่สาย” ยักษ์คิดว่า.. “สาธุนรธรรมนี้คงจะยิ่งใหญ่ไม่น้อยท่านบัณฑิตน่าจะยังไม่เคยแสดงไว้แก่ใครมาก่อนเป็นแน่” จึงกล่าวว่า “เอาล่ะ! เราจะลองฟังดู” ยักษ์ได้ยกวิธูรบัณฑิตขึ้นไปนั่งบนยอดเขาบรรพตเชิญให้แสดงธรรมนั้นออกมา แต่ วิธูรบัณฑิตมีเนื้อตัวสกปรกประสงค์จะอาบน้ำชำระกายเสียก่อนยักษ์จึงนำน้ำและอาหารมาให้อาบดื่ม จนพอแก่ต้องการ วิธูรบัณฑิตจึงได้เริ่มกล่าวออกมาว่า.. “ท่านยักษ์! จงฟังให้ดี 1. ท่านจงเดินไปตามทางที่ท่านเดินไปแล้ว 2. ท่านจงอย่าเผาฝ่ามือที่ ชุ่ม 3. ท่านจงอย่าประทุษร้ายในหมู่มิตร 4. ท่านจงอย่าตกอยู่ในอำนาจของหญิงอสติ” บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บารมี DOU 223