ความกล้าหาญในการให้ : หน้า 28/334

“ขอเดชะ! มหาราช ขอพระองค์ทรงตัดสินพระทัยให้ดีถี่ถ้วนก่อน การทำพระเนตรให้กลับคืน สู่สภาพปกติ ยังทันนะ พระเจ้าข้า” “พ่อหมอ! อย่าชักช้า!” พระราชาตรัสสำทับ ทูล หมอหลวงจำใจปรุงยาอีกขนานใส่ลงไปคราวนี้พระเนตรหลุดเผยออกจากหลุมทันทีความ เจ็บปวดทับทวีมากยิ่งจนสุดจะพรรณาได้อีกแล้ว ดังนั้นก่อนใช้ตัวยาขั้นเด็ดขาด! หมอหลวงจึง ถามเป็นครั้งสุดท้าย แต่พระองค์ไม่ทรงคลายพระทัยเลยแม้แต่น้อย กลับทรงยืนยันหนักแน่น ยิ่งกว่าเก่า บัดนี้หมอได้ใส่ยาขนานสุดท้ายชนิดรุนแรงที่สุดซ้ำลงไป ทันใดนั้น พระเนตรถึงกับหมุนหลุด ออก จากเบ้าลงมาห้อยอยู่ด้วยเส้นเอ็น หมอหลวงเห็นว่าเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วที่พระราชาจะทรงเปลี่ยน พระทัยได้ จึงถามย้ำเป็นครั้งสุดท้ายว่า.. ได้” “ขอพระองค์ทรงตัดสินพระทัยให้ดีเถิด! ข้าพระองค์ยังสามารถทำพระเนตรกลับสู่สภาพเดิม พระราชากลับมีหทัยเด็ดเดี่ยวยิ่ง ตรัสยืนยันไม่โลเล ซ้ำ หมอหลวงอีกว่ามัวแต่ชักช้าอยู่.. พระองค์เกิดทุกขเวทนากล้าแข็งเหลือประมาณ พระภูษามีแต่พระโลหิตไหลชุ่มโชค แต่ พระหฤทัยกลับมีปีติชุ่มฉ่ำหลั่งรินอยู่ไม่ขาดสาย เพราะในพระทัยของพระองค์มีแต่ความปรารถนา พระสัพพัญญุตญาณเท่านั้น! จึงทำให้พระองค์ข่มกลั้นได้ทุกสรรพสิ่ง ทรงข่มกลั้นกระทั่งวาจาของ ผู้คนยามนั้นเหล่านางสนม อำมาตย์ ต่างหมอบกราบทูลทัดทาน ปริเทวนาพิไรพร่ำรำพันเป็นการใหญ่ จนเสียงดังไปทั่ววัง หมอหลวงหยุดมือลงอีก พระราชารีบตรัสว่า... “อย่าชักช้า! หมอ” หมอตัดใจคว้า มีดตัดเอ็นวางดวงเนตรบนพระหัตถ์ของพระเจ้าสีวิราชผู้กล้าหาญ พระองค์ใช้พระเนตรซ้ายมองดูด วงเนตรขวาบนฝ่าพระหัตถ์ เกิดปีติแรงกล้า ข่มความเจ็บปวดไปหมดสิ้น พลางตรัสแก่ชายชราว่า.. “มาเถิดท่าน จงรับไปเถิด! พระสัพพัญญุตญาณเท่านั้นแหละที่เรารักยิ่ง เรารักธรรมจักษุ มากกว่าดวงตานี้นับร้อยเท่าพันเท่าแสนเท่า และขอการบริจาคครั้งนี้จงเป็นไปเพื่อพระสัพพัญญุตญาณ ของเรา! ..โลกยังจะมีผู้ใดสามารถมองดูดวงตาตนบนฝ่ามือได้! ผู้ใดประพฤติได้คงต้องรู้สึกเช่นดัง พระเจ้าสีวิราช ใจผู้ใดเลิศล้ำ ผู้นั้นได้ดวงตาเลิศล้ำ เลิศล้ำเหนือกว่าเทพเจ้าทั้งปวง เนื่องเพราะ เทพเจ้าก็ยังไม่มีปัญญาทำเช่นนี้ นั่นจึงเป็นดวงตาที่สำคัญที่สุด เพราะเป็นดวงตาที่แลกกับธรรมจักษุ ชายชราหยิบลูกตานั้นใส่เบ้าตาตน นัยน์ตาพลันสุกใสเหมือนดอกบัวแรกแย้ม ไฉนง่ายดาย ปานนี้ ที่แท้ชายชรากลับเป็นท้าวสักกเทวราชแปลงมา เพราะอานุภาพแห่งเทวดา ดวงตาจึงใช้ได้ พระราชาเห็นดวงตาของตนว่าใช้งานได้จริงก็ยิ่งเกิดปีติซาบซ่านไปทั่วพระวรกายอีกคราปรารภว่า... “โอ้!เราให้ดวงตาได้แล้วๆ” ไม่รอช้ารีบตรัสให้หมอตัดนัยน์ตาอีกข้างแล้วมอบให้ชายชราทันที บ ท ที่ 1 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ท า น บ า ร มี DOU 11