การรักษาศีลในหมู่คณะ DOU SB 405 ชาดก วิถีนักสร้างบารมี หน้า 61
หน้าที่ 61 / 334

สรุปเนื้อหา

ฝ่ายหนึ่งถูกลมพายุพัดจนฉิบหาย อีกฝ่ายลมหาช่องทำลายไม่ได้ จะเห็นว่า การรักความสงบสุข ของหมู่คณะ ยอมรับเหตุผลและชอบใจในระเบียบวินัยที่จะทำให้หมู่คณะอยู่ร่มเย็น ช่วยป้องกัน การกระทบกระทั่งกันภายในและภัยจากภายนอกได้วินัยจึงนำไปดีไม่มีชั่ว ช่วยสนับสนุนการรักษาศีล เป็นความสำรวมกาย วาจา มิให้ไปก่อภัยกับใคร ผู้ที่ไม่สนใจความเป็นอยู่ของหมู่คณะยึดถืออารมณ์ตนเป็นใหญ่ติดลาภสักการะ รักความสบาย ไม่ใส่ใจระเบียบวินัย มักก่อความเสียหาย ทำลายระเบียบกติกาดีๆ ทำให้คนในหมู่คณะทั้งหมดต้อง สูญเสียโอกาสดี ๆ ไปมากมาย เมื่ออยู่ในสังคมใดก็ไม่รักษากฎระเบียบวินัยและกติกาของสังคมนั้น ทำให้คนที่มีวินัยอยู่ไม่เป็นสุข สังคมนั้นก็เดือดร้อน ต้องมีมาตรการป้องกันต่าง ๆ ออกมามากมาย แทนที่จะก้าวหน้ากลับต้องมาล้าหลั

หัวข้อประเด็น

- การรักษาศีลในหมู่คณะ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ฝ่ายหนึ่งถูกลมพายุพัดจนฉิบหาย อีกฝ่ายลมหาช่องทำลายไม่ได้ จะเห็นว่า การรักความสงบสุข ของหมู่คณะ ยอมรับเหตุผลและชอบใจในระเบียบวินัยที่จะทำให้หมู่คณะอยู่ร่มเย็น ช่วยป้องกัน การกระทบกระทั่งกันภายในและภัยจากภายนอกได้วินัยจึงนำไปดีไม่มีชั่ว ช่วยสนับสนุนการรักษาศีล เป็นความสำรวมกาย วาจา มิให้ไปก่อภัยกับใคร ผู้ที่ไม่สนใจความเป็นอยู่ของหมู่คณะยึดถืออารมณ์ตนเป็นใหญ่ติดลาภสักการะ รักความสบาย ไม่ใส่ใจระเบียบวินัย มักก่อความเสียหาย ทำลายระเบียบกติกาดีๆ ทำให้คนในหมู่คณะทั้งหมดต้อง สูญเสียโอกาสดี ๆ ไปมากมาย เมื่ออยู่ในสังคมใดก็ไม่รักษากฎระเบียบวินัยและกติกาของสังคมนั้น ทำให้คนที่มีวินัยอยู่ไม่เป็นสุข สังคมนั้นก็เดือดร้อน ต้องมีมาตรการป้องกันต่าง ๆ ออกมามากมาย แทนที่จะก้าวหน้ากลับต้องมาล้าหลัง ชะลอการเติบโต “นิสัยใฝ่ดี, ไม่ชะล่าใจในโทษ, รักความสงบสุขของหมู่คณะ, ไม่ชอบแตกแยก และ ชอบใจระเบียบวินัย มากกว่าความสบายในลาภสักการะ” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้าง บารมีที่นับเนื่องเข้าในศีลบารมี 2.3 แยกหมู่เราตาย สาเหตุที่ตรัสชาดก พระทศพลเสด็จโปรดพระญาติมิให้ทะเลาะกันเรื่องแย่งน้ำ ตรัสถึงสัตว์เมื่อทะเลาะกันก็ถึง ความพินาศ พระญาติทั้งหลายทูลอ้อนวอนแล้ว จึงทรงนำอดีตมาสาธกดังต่อไปนี้ ในอดีต มีนกกระจาบหลายพันตัวอยู่ในป่าแห่งหนึ่ง กาลนั้น นายพรานคนหนึ่งทำเสียงร้อง เหมือนนกกระจาบเพื่อล่อนกมารวมกันแล้วทอดตาข่ายจับนกมาบรรจุเต็มกระเช้าไปขายเลี้ยงชีพอยู่ เป็นประจำ วันหนึ่ง นกกระจาบตัวหนึ่งมีแผนจะให้ทุกตัวไม่ต้องถูกจับ จึงกล่าวกับนกทั้งฝูงว่า... “นี่พวกเรา! ถ้าหากพวกเราเกิดพลาดถูกจับอยู่ในตาข่าย พวกท่านแต่ละตัวโปรดสอดหัว เข้าข่ายแต่ละตาแล้วบินยกขึ้นพร้อมกัน จากนั้นก็นำไปพาดพุ่มไม้หนามต้นโน้น เช่นนี้แล้วพวกเราก็ จะบินหนีออกทางข้างล่างได้” นกกระจาบทุกตัวเห็นดีด้วยต่างยอมรับข้อตกลงนี้กันหมด หลังจากนั้นมา นายพรานก็ ไม่สามารถรวบตาข่ายจับนกได้ทันเลย ต้องกลับบ้านมือเปล่าทุกวัน หนำซ้ำยังต้องเสียเวลาปืน ต้นไม้หนามอย่างทุลักทุเลตามเก็บตาข่ายบนยอดไม้อีก ทำให้ต้องกลับบ้านมืดค่ำจนภรรยาโกรธ และ ดุด่าสามีเป็นการใหญ่ นายพรานกล่าวปลอบภรรยาว่า... “เธอคอยดูเถอะ! พวกมันทะเลาะกันเมื่อใด เมื่อนั้นแหละ! มันจะตกอยู่ในเงื้อมมือเรา” 'สัมโมทมานชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 55 หน้า 335-338 44 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร J7
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More