การข่มใจและความรัก : หน้า 50/334

“ความทุกข์ที่เราได้รับนี้ช่างมากมายยิ่งนัก! มันเกิดเพราะความรักความสิเน่หา มิใช่เพราะ อะไรเลย ฉะนั้นเราจำเป็นต้องวางอารมณ์ให้เป็นกลางให้ได้โดยเข็ดขาด” แล้วทรงข่มพระทัยอดกลั้นอารมณ์ให้เป็นปกติ การข่มอารมณ์เยี่ยงนี้นับว่าตายเสียเลยยัง ง่ายดายเสียกว่า การข่มใจอาจง่ายสำหรับคนเฉยชาไร้น้ำใจ คนใจหืดชาบางทีอาจไม่ต้องข่มใจเลย แต่พระองค์มิใช่คนเย็นชาใจหิน เนื่องเพราะคนใจหินต้องไม่คิดช่วยเหลือสรรพสัตว์ทั้งหมดแน่นอน กระทั่งคนเดียวก็ไม่ช่วย พระองค์มีพระทัยอบอุ่นดั่งดวงตะวัน พระทัยของพระองค์มีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง ฉะนี้นับว่าพระองค์ต้องข่มพระทัยเพียงไหนหากมิใช่พระองค์ทรงมีน้ำพระทัยเมตตาอย่างเต็มเปี่ยมเพื่อ หวังช่วยสรรพสัตว์ทั้งหมดในห้วงมหรรณพพระองค์ก็ไม่ต้องตัดใจที่จะไม่ไปช่วยบุตรรักทั้งสองหากไม่มี ความหวังที่จะช่วยส่ำสัตว์มายึดเหนี่ยวน้ำพระทัยพระองค์ไว้ ป่านนี้หทัยของพระองค์มีแตกสลายไป นานแล้ว! พระนางมัทรีเสด็จกลับจากหาผลไม้ไม่พบบุตรจึงได้สอบถามพระสวามี พระเวสสันดรเกรงว่า พระนางจะมีหทัยแตกจึงปิดความไว้ก่อน พระนางได้เที่ยวออกตามหาอยู่จนค่ำแล้วเป็นลมสลบไป เมื่อพระนางฟื้นคืนสติ พระเวสสันดรจึงตรัสเล่าเรื่องทั้งหมดและปลอบพระทัยขอให้พระนาง อนุโมทนาในปิยบุตรทานนี้ พระนางก็ยินดีตามพระสวามี ขณะนั้นเองท้าวสักกะทรงดำริว่า... “ก็เมื่อวานพระเวสสันดรเพิ่งประทานบุตรแก่ชูชกไป ถ้ามีคนต่ำช้ามาทูลขอพระนางมัทรีไป อีก พระเวสสันดรก็จะขาดผู้อุปัฏฐาก เราจะต้องแปลงเป็นพราหมณ์ไปขอพระนางไว้ก่อนแล้วค่อย ฝากพระองค์ไว้ ไม่ต้องเอาให้แก่ใครๆ อีก อีกทั้งยังเป็นการให้พระองค์ได้ถือเอายอดแห่งทานบารมี อีกครั้งหนึ่งด้วย” ท้าวสักกะแปลงมาปรากฏพระองค์อยู่หน้าอาศรมทูลว่า.. “ข้าพระองค์เป็นคนแก่ชรามาเพื่อทูลขอพระนางมัทรีอัครมเหสีของพระองค์ ขอพระองค์ทรง โปรดประทานเถิด” พระเวสสันดรทรงมองพระพักตร์พระเทวีคู่พระทัย พระนางมัทรีคล้ายดั่งรู้พระอัธยาศัยของ พระสวามีทรงนิ่งโดยดุษฎีภาพ พระเวสสันดรก็ทราบพระอัธยาศัยอันประเสริฐของพระนางมัทรี ทรงปีติยินดี ตรัสกับพราหมณ์ว่า.. “อาตมาจะให้สิ่งที่ท่านขอ” แล้วทรงหลั่งน้ำลงในมือพราหมณ์ แผ่นดินก็กึกก้องกัมปนาท ครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง ท้าวสักกะตรัสชมเชยสองกษัตริย์ว่า... “พระองค์ทั้งสองได้ชัยชนะข้าศึกทั้งปวงแล้ว ปฐพีก็บันลือลั่น เสียงสาธุการมีก้องทั่วไตรทิพย์ บท ที่ 1 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ท า น บ า ร มี DOU 33