การตัดสินใจของพญาหงส์ : หน้า 224/334

“อันถิ่นมนุษย์นั้นเป็นที่น่ารังเกียจนักมักมีภัยเฉพาะหน้าพวกเจ้าอย่าได้ไปสนใจสระนั้นเลย” เหล่าบริวารมิอาจหักใจในสระดั่งแดนสวรรค์นั้นได้ เข้าไปรบเร้าเจ้านาย ขอไปบ่อยๆ จน พญาหงส์อ่อนใจ กล่าวว่า.. “เอาล่ะๆ ในเมื่อสระนั้นเป็นที่ถูกใจของพวกท่าน เราก็จะไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ!” พญาหงส์ธตรฐพร้อมเหล่าบริวารฝูงใหญ่นับหมื่นตัวได้บินเรียบฟ้าข้ามทะเลมาถึงสระดังกล่าว ทันทีที่พญาหงธตรฐร่อนลงจากอากาศเท่านั้น พลันรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่แล้ว! พญาหงส์รู้สึกผิดปกติที่ขา ขาชาอย่างยิ่งถูกเหนี่ยวรั้งรุนแรงอย่างยิ่ง! พญาหงส์จึงพบว่าตนเองถลำเท้าเข้าไปติดบ่วงนายพรานเสีย ตั้งแต่ก้าวแรกทีเดียว บ่วงนั้นรัดเท้าเอาไว้แน่นดุจถูกรัดด้วยขี้เหล็ก มาตรว่าบ่วงจะแน่นเพียงใดพญา หงส์ก็เชื่อมั่นในพละกำลังของตน จึงกระตุกบ่วงสุดแรง หนังกลับถลอกปอกออกหมด ห่วงคล้ายกับมี วิตที่เจ้าเล่ห์ ยิ่งสะบัดกลับยิ่งรัดแน่น เป็นเล่ห์ของนายพราน de พญาหงส์สะบัดครั้งที่ 2 เนื้อได้ขาดไปแล้ว! พญาหงส์ใจเด็ดยังเชื่อในกำลังของตนจึงสะบัด ครั้งที่ 3 คราวนี้ขาดไปถึงเย็นแล้ว! เมื่อสะบัดอีกในครั้งที่ 4 บ่วงก็รัดเข้าไปถึงกระดูก! โลหิตได้ไหล นองท่วมขา ความเจ็บปวดแสนสาหัสปะทุขึ้นไปทั้งตัวจนยากจะทนทานได้อีกแล้ว เมื่อเหตุการณ์ พลิกผันกลับกลายเป็นเช่นนี้ พญาหงส์ไม่มีเวลามาสำนึกเสียใจเมื่อตัดสินใจมาแล้วก็ต้องสู้หาทางแก้ไข ต่อไป พญาหงส์รู้ว่าเรื่องของตนจบลงแล้ว ยังเหลือแต่เรื่องของเหล่าบริวาร พญาหงส์คำนึงถึง ความปลอดภัยของฝูงบริวาร พลางคิดว่า.. “ถ้าเราร้องเตือนทุกตัวว่า ระวังติดบ่วง! ญาติทั้งหลายของเราจะพากันสะดุ้งตกใจกลัว รนรานไม่เป็นอันได้กินอาหาร เมื่อไม่ได้กินอาหารก็จะหิวโซแล้วบินข้ามมหาสมุทรกลับเขาจิตตกูฏ ในที่สุดก็จะหมดเรี่ยวแรงตกทะเลตายกันทั้งหมดอย่างแน่นอนอีกประการถ้าเป็นเช่นนั้นการมาคราวนี้ ก็จะไม่ได้บรรลุวัตถุประสงค์ตามที่พวกเขาอยากมา...” พญาหงส์จึงปล่อยให้บริวารนับหมื่นกินอาหารอย่างอิ่มหนำสุขสำราญอย่างเต็มความพึงใจ ไปสักครู่ใหญ่ พญาหงส์อดกลั้นข่มความเจ็บปวดอย่างสุดแสนทรมานเพื่อรอคอยบริวารให้เสร็จสิ้น เลือดที่ขาของพญาหงส์ก็ไหลนองออกมาอยู่ตลอดเวลาไม่ขาดสาย เหล่าบริวารดื่มกินอาหารและน้ำ นานเพียงใดก็ได้สูบเอาเลือดของพญาหงส์ออกไปเพียงนั้นด้วยการรอคอยในช่วงสถานการณ์เช่นนี้นับ ว่ายากจะทนทาน ถึงกระนั้นพญาหงส์ก็ทนได้เพื่อบริวาร ในเมื่อทั้งหมดยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ ตนเพื่อหวังให้ตนเป็นที่พึ่งพิงได้ แล้วไฉนจะสละสิ่งใดให้บริวารบ้างไม่ได้? สละแม้กระทั่งชีวิตก็สมควร! นี้เป็นคุณธรรมของผู้ที่ผู้อื่นยกให้เป็นผู้นำซึ่งแนวทางของพญาหงส์ธตรฐเสมอมา ถ้าไม่เช่นนี้แล้ว แรกเริ่มตนก็จะไม่ขอรับตำแหน่งอย่างเด็ดขาด! บัดนี้ หมู่หงส์ทั้งหลายได้ยินเสียงร้องก้องฟ้าของพญาหงส์แล้ว หงส์ทั้งหมดกลัวตายรนราน บินกันขวักไขว่วุ่นวายไปหมด เมื่อตั้งสติกันได้ก็คุมกันเป็นพวกๆ บินบ่ายหน้าข้ามมหาสมุทรไปสู่เขา บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บารมี DOU 207