การพิสูจน์ความจริงในคุก : หน้า 134/334

โปรดอย่าโกรธผมเลยนะขอรับ" ชายหนุ่มตอบหน้าชื่อ “อ้าว! ในเมื่อชายคนนี้ไม่ได้ให้เครื่องประดับแก่ท่าน แล้วท่านบอกว่าเอามาให้แก่เราได้ อย่างไรกัน?” ปุโรหิตถามเศรษฐีอย่างงุนงง “เอ่อ..ท่านขอรับ กระผมพูดไปก็เพราะคิดว่า เราทั้งสองเป็นคนใหญ่คนโต หวังจะได้มาช่วย กันน่ะขอรับ” เศรษฐีตอบปุโรหิตด้วยสายตาอ้อนวอน “ท่านปุโรหิต! แล้วท่านให้เครื่องประดับแก่ผมเมื่อไรกัน?” คนธรรพ์ชักสงสัย “โธ่...ข้าพเจ้าพูดไปก็เพราะอยากให้ท่านมาช่วยพวกเราให้อยู่เป็นสุขในคุกแห่งนี้หน่ะ อย่า ว่ากันเลยนะ” ปุโรหิตตอบอย่างน่าเห็นใจ ส่วนนางวัณณทาสีพอได้โอกาสก็ตะโกนขึ้นว่า.. “ไอ้คนร้าย! คนธรรพ์ชาติชั่ว! เราเคยไปหาเจ้า หรือเจ้าเคยมาหาเราตั้งแต่ตอนไหน เจ้าให้ เครื่องประดับแก่เราตอนไหนกันหือ?” “โธ่...น้องเอ๋ยเหตุไรจะต้องมาโกรธเคืองกันด้วย เธอคิดดูสิ! เมื่อพวกเราทั้ง 5 คนมาอยู่รวมกัน ในคุก เพียงมีเจ้าอยู่สักคน พวกเราจะได้ไม่ต้องหงอยเหงาไงล่ะ” คนธรรพ์ตอบด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ยิ้ม กรุ้มกริ่ม อำมาตย์ทราบความจากทหารแล้ว ก็แน่ใจว่าคนที่ถูกจับมิใช่ขโมย จึงสั่งให้ทำเครื่องประดับ ยางไปใส่ให้นางลิงทุกตัว ฝูงนางลิงพากันร่าเริงยินดีเหมือนลิงได้แก้ว เที่ยววิ่งอวดเครื่องประดับยาง กระโดดโลดเต้นไปทั่วอุทยาน นางลิงที่ขโมยของไปนั้นมีของที่เหนือกว่าลิงทุกตัวจึงทนไม่ไหว หมั่นไส้ ลิงทั้งหลายเหลือประมาณที่มีแค่ยางยืดแล้วทำเป็นยืดอกเชิดซะใหญ่โตยิ่งคิดก็ยิ่งอยากเอาของดีมาอวด ให้เด่นเหนือใคร รีบเข้าไปหยิบเครื่องประดับมุกมาใส่คล้องคอแล้วออกมาเดินนวยนาดอยู่ท่ามกลาง ฝูงลิงจนน่าสมเพชเหลือทน ทหารรีบปราดเข้าไปล้อมจับนำของมาได้ พระราชาทรงทราบความ ทั้งหมดแล้วดีพระทัย ทรงชื่นชมในปัญญาของอำมาตย์ ตรัสว่า “วีรชนคนกล้าย่อมน่าปรารถนาในตำแหน่งแห่งจอมทัพ เพราะยามคับขันย่อมต้องการ คนกล้าหาญเช่นนั้น แต่ยามปรึกษางานกันย่อมต้องการคนไม่พูดพล่าม ยามมีข้าวน้ำย่อมต้องการ คนที่รักมาร่วมดื่มร่วมกิน ส่วนยามต้องการเหตุผลนี่สิ! ต้องได้บัณฑิตผู้ฉลาดในอุบายมาช่วยแก้” พระราชาตรัสพรรณนาชมเชย แล้วทรงบูชาอำมาตย์ด้วยรัตนะ 7 ประการ และดำรงตนอยู่ ในธรรมที่บัณฑิตแนะนำสืบไป.. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า พระราชาในครั้งนั้นมาเป็นพระอานนท์ ส่วนอำมาตย์ผู้เป็น บัณฑิตมาเป็นตถาคตแล บ า ที่ 4 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ปั ญ ญ า บ า ร มี DOU 117