ชาดก วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 206/334

พระราชานั้นจะแตกเป็นสองแฉกเหมือนลิ้นงู” “ท่านนั่นแหละ! เป็นน้องชายของโกรกลัมพกะ ส่วนโกรกลัมพกะนี้เป็นพี่ชายท่าน!” พระราชา ตรัสมุสาวาท เป็นครั้งที่ 4 4 แผ่นดินได้สูบลงไปถึงบั้นพระองค์ ฤาษีทูลเตือนอีกว่า “พระราชาพระองค์ใดทรงทราบอยู่ แล้วแกล้งตรัสไปเสียอย่างอื่น พระชิวหาของพระราชา นั้นจะไม่มีเหมือนปลา” พระราชาตัดสินพระทัยทำมุสาวาทต่อเป็นครั้งที่ 5..6..7 เวลานั้นฟ้าได้สั่นสะเทือนเลื่อน ลั่นแผ่นดินพลิกผันแยกออกเปลวไฟพวยพุ่งร้อนแรงจากอเวจีขึ้นไหม้พระราชาทันที มหาชนพากันตกใจ กลัวสุดขีด อุทานออกมาดังลั่นท้องพระลานหลวงว่า... “คนพูดมุสาวาทตกนรกอเวจีแล้วๆ” เมื่อเหตุการณ์สงบลง พระราชโอรสทั้งหลายก็กระจายกันไปสร้างเมืองใหม่ ทิ้งเมืองนี้ให้ เป็นเมืองร้าง ตั้งเป็นอนุสรณ์แห่งอเวจีสืบไป.. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า พระเจ้าอุปจิรราชในครั้งนั้นมาเป็นพระเทวทัต ส่วน กปิลดาบสมาเป็นตถาคตแล จากชาดกเรื่องนี้ น้องชายปุโรหิต นอกจากไม่จริงใจต่อพี่ชายแล้ว ยังมุ่งทำลายสหายผู้เป็น พระราชาอีกด้วย หวังเพียงประโยชน์ตนจนไม่เคยเป็นมิตรกับใครอย่างจริงใจ คนเช่นนี้ไม่มี ประโยชน์เลยที่จะแสดงไมตรีคบหา มีแต่จะนำความฉิบหายมาสู่ตน ดังเช่นพระราชาผู้หลงสหายชั่ว แม้ยามคิดจะกลับตัวกลับใจ ก็ยังถูกลวงให้พูดโกหกอีกจนต้องไปอเวจี เสียแรงที่มอบความไว้ใจให้ “นิสัยรักคำสัตย์, ไม่ทำความจริงให้คลาดเคลื่อน, หวังดีต่อมิตร, ไม่คิดคด และไม่ ชอบข้องแวะบาปมิตร” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็น ในนิสัยในวิถีนักสร้างบารมีที่นับเนื่องเข้าในสัจจบารมี 7.3 เพราะปากมาก จึงถูกกระชากวิญญาณ สาเหตุที่ตรัสชาดก ภิกษุสนทนากันในโรงธรรมสภาว่า ภิกษุโกกาลิกะด่าพระสารีบุตรและ พระมหาโมคคัลลานะ บังเกิดในปทุมนรกเพราะอาศัยปากของตน เรื่องมีอยู่ว่า พระอัครสาวกทั้งสองทูลลาพระทศพลหลีกเร้นไปอยู่เงียบๆ ที่ชนบท ถึงที่อยู่ของพระโกกา- ลิกะแล้วขอจำพรรษา ครั้นออกพรรษาแล้วบอกลาพระโกกาลิกะเพื่อกลับมาเฝ้าพระทศพล ชาวบ้าน "โกกาลิกชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 58 หน้า 588-592 บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บ า ร มี DOU 189