การช่วยเหลือเพื่อน : หน้า 221/334

จนมาวันหนึ่ง ขณะที่สัตว์ทั้ง 3 ต่างออกไปหากิน พรานป่าเดินมาพบเห็นรอยเท้ากวางที่ ริมน้ำ พรานป่าไม่รอช้ารีบวางบ่วงดักซ่อนไว้ก่อน กวางวิ่งมาดื่มน้ำ ไม่รู้กลลวงได้ติดบ่วงตะโกน ร้องเรียกสหาย นกสตปัตตะได้ยินเสียงสหายก็รีบลงมาจากยอดไม้เต่าก็รีบขึ้นจากน้ำนกกับเต่าปรึกษา กันว่าจะทำยังไงกันดี? นกจึงบอกเต่าว่า.. “สหาย! ท่านมีฟันจงแทะบ่วงเถิด ส่วนเราจะบินไปถ่วงเวลาพรานป่าไม่ให้มาเร็วนัก หาก สองเราช่วยกันมีแน่ว่าสหายของเราจะรอดชีวิตก็ได้” เต่าจึงเริ่มแทะเชือกทันที ส่วนนกก็ขึ้นไปยืนสอดแนมคอยท่าอยู่ที่บ้านนายพราน นายพราน ถือหอกออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ นกนักสู้ก็โฉบปรบปีกเอาปากอีกนายพราน นายพรานวิ่งทุลักทุเล ถอยหนีกลับเข้าบ้านคิดว่า.. “ฮ่ย! ถูกนกอัปมงคลจิกเสียตั้งแต่ก้าวแรกที่ออกประตูเลย วันนี้เห็นจะโชคไม่ดีเอาซะแล้ว ขอนอนอีกทีเพื่อล้างซวย...” นายพรานตื่นขึ้นมาอย่างระทมระทวยกับแผลที่โดนจิกซึ่งยังไม่หายเจ็บแสบ แล้วคว้าหอก ออกจากบ้านทันทีคราวนี้ออกทางประตูหลังบ้านเพื่อจะได้ไม่ต้องพบนกตัวซวยอีก มิคาดนกโฉบลง มาจิกอีก นายพรานคิดว่าถูกนกกาฬกัณณีจิกตีอีกแล้ว จึงหันกลับเข้าบ้านไปนอนต่ออีกรอบ รอจน ฟ้าสว่างแล้วก็ถือหอกออกไปอีกครั้ง แกรู้ว่าเช้าขนาดนี้ห้ามไม่อยู่แล้วจึงรีบบินไปบอกกวางว่าตอนนี้ นายพรานกำลังเดินมาแล้ว! ส่วนเต่าได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นรีบเร่งเอาปากกัดเชือกอย่างไม่ยั้ง หลังจากกัดมาแล้วทั้งคืน จนระบมไปทั้งปาก ขณะนี้ยังเหลืออีกเกลียวเดียวเท่านั้น! เต่าไม่อาจหยุดได้ ตอนนี้ฟันของเต่า เรรวนจวนร่วงจะหมดปากอยู่แล้ว ปากก็ฟูมไปด้วยเลือดกลบเต็มไปหมด แต่ความปวดแสบปวดร้อน กลับไม่มีผลให้เต่ากังวลสนใจเนื่องเพราะเต่ามัวแต่ตื่นเต้นกลัวว่าจะไม่ทันการณ์กลัวเพื่อนจะตายจึงกัด อย่างไม่คิดชีวิต อย่าว่าแต่ฟันในปากเลย ต่อให้กระดองแตกทำลายก็ไม่มีกะใจไปมุ่งสนใจ นายพรานมองมาแต่ไกล พอเห็นกวางติดบ่วงก็รีบเดินมาอย่างเร็วไว เต่าเห็นนายพราน ใกล้เข้ามาเต็มทีแล้วจึงยึดสุดขีดกัดเข้าเต็มแรงจนเกลียวสุดท้ายขาดสะบั้นกวางดิ้นหลุดได้รีบพรวดเข้า ป่าไปทันที ส่วนนกก็เกาะบนยอดไม้มองอย่างโล่งอก แต่กลับต้องตระหนกสุดขีด! เพราะไม่มีใครจะ คาดคิดว่า เต่าไม่ยอมหนีลงน้ำ เต่าแน่นิ่งไปแล้ว! เต่าบอบช้ำมากเกินกว่าที่จะเคลื่อนไหวใดๆ ได้อีก อย่าว่าแต่เคลื่อนไหวก็ช้าอย่างยิ่งอยู่แล้วด้วย พรานจับเต่าใส่กระสอบแขวนไว้ที่ตอไม้ กวางเหลียวหลัง กลับมาดูจึงรู้ว่าเต่าถูกจับไป กวางไม่สนใจชีวิตตนอีกแล้ว รีบวิ่งย้อนกลับมาใหม่อย่างไม่คิดชีวิต วิ่ง ไปพลางคิดไปว่าเราจะคืนชีวิตให้แก่สหายของเราอย่างไรดี? เมื่อใกล้ถึงตัวนายพราน ด้วยหัวใจที่คิด ว่าจะต้องช่วยสหายเต่าให้จงได้ ปฏิภาณก็พลันเกิดขึ้นมาทันท่วงที กวางแกล้งชะลอความเร็วลง 204 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร