พระเวสสันดรและการสร้างบารมี DOU SB 405 ชาดก วิถีนักสร้างบารมี หน้า 45
หน้าที่ 45 / 334

สรุปเนื้อหา

มนุษย์ชอบคิดหนีความตาย กระทั่งจนตายก็ไม่ได้คิด! บัดนี้พระเวสสันดรทรงมีพระชนมายุ 16 ชันษาแล้ว พระองค์ได้รับมอบราชสมบัติจาก พระราชบิดา ทรงใช้พระราชอำนาจที่มีมาใช้ในการบริจาคทรัพย์วันละ 6 แสน การเสด็จตรวจดูโรงทาน คือพระราชกรณียกิจหลักของพระองค์ ก็ครานั้นเองพระองค์ทรงประทับบนช้างมงคลตรวจดูโรงทาน ทันใดนั้นมีกลุ่มพราหมณ์ชรายื่นมือมาขออะไรบางอย่างกับพระองค์ พระทัย “ท่านจะขออะไรเรารึ?” พระองค์ตรัสถามด้วยพระพักตร์ยินดีพร้อมมีความหวังหนึ่งลึก ๆ ใน “ขอเดชะมหาราชเจ้า! ข้าพระองค์มาจากต่างเมืองยินว่าพระองค์มีช้างมงคล ข้าพระองค์ ประสงค์จะได้ช้างนี้ไปยังนครของข้าพระองค์บ้างเพราะฝนไม่ตกมานานแล้ว พระเจ้าข้า” พราหมณ์ ทูลตอบ พระเวสสันดรทรงผิดหวังเล็กน้อย ทรงดำริว่า... “เราซิ! อยากจะบริจาค ศีรษะ ดวงตา เลือดเนื้อ

หัวข้อประเด็น

- พระเวสสันดรและการสร้างบารมี

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ปรบพระหัตถ์กึกก้องร่าเริงยินดี มหาพรหมเปล่งเสียงสาธุการต้องจักรวาล โลกคล้ายหยุดหมุน มีแต่ เสียงสาธุการโกลาหลเป็นอันเดียวกันทั้งจักรวาล เหตุอัศจรรย์เกิดขึ้นมากมาย นี้เป็นผลจาก ความคิดของพระราชโอรสวัยเพียง 8 ชันษา! วัยมิได้กำหนดความคิด แต่เป็นความคิดที่กำหนดวัย! ผู้ต้องการให้แผ่นดินไหวตอบรับตนใยมิคิดเช่นนี้ คือคิดสร้างบารมีเอาชีวีเดิมพัน แต่น่าเสียดายที่ มนุษย์ชอบคิดหนีความตาย กระทั่งจนตายก็ไม่ได้คิด! บัดนี้พระเวสสันดรทรงมีพระชนมายุ 16 ชันษาแล้ว พระองค์ได้รับมอบราชสมบัติจาก พระราชบิดา ทรงใช้พระราชอำนาจที่มีมาใช้ในการบริจาคทรัพย์วันละ 6 แสน การเสด็จตรวจดูโรงทาน คือพระราชกรณียกิจหลักของพระองค์ ก็ครานั้นเองพระองค์ทรงประทับบนช้างมงคลตรวจดูโรงทาน ทันใดนั้นมีกลุ่มพราหมณ์ชรายื่นมือมาขออะไรบางอย่างกับพระองค์ พระทัย “ท่านจะขออะไรเรารึ?” พระองค์ตรัสถามด้วยพระพักตร์ยินดีพร้อมมีความหวังหนึ่งลึก ๆ ใน “ขอเดชะมหาราชเจ้า! ข้าพระองค์มาจากต่างเมืองยินว่าพระองค์มีช้างมงคล ข้าพระองค์ ประสงค์จะได้ช้างนี้ไปยังนครของข้าพระองค์บ้างเพราะฝนไม่ตกมานานแล้ว พระเจ้าข้า” พราหมณ์ ทูลตอบ พระเวสสันดรทรงผิดหวังเล็กน้อย ทรงดำริว่า... “เราซิ! อยากจะบริจาค ศีรษะ ดวงตา เลือดเนื้อและหัวใจ แต่พราหมณ์นี้กลับไพร่มาขอช้าง” แล้วทรงตรัสตอบพราหมณ์ไปว่า.. “เอาเถอะ! เราจะให้ช้างมงคลแก่ท่านทั้งหลายในบัดนี้เลย” แล้วทรงเสด็จลงจากคอช้าง พระราชทานมงคลหัตถีประจำเมืองให้พราหมณ์เฒ่าทันที แต่ชาวเมืองที่เห็นเหตุการณ์กลับไม่เข้าใจ พระองค์ โพทนาต่อ ๆ กันไปว่าพระองค์ทำบ้านเมืองให้ฉิบหาย ทั้งนี้เพราะชาวเมืองเข้าใจว่าที่ ผ่านมา ช้างทำความเจริญให้บ้านเมือง จึงรวมตัวกันขับไล่พระเวสสันดรไปอยู่ที่อื่น ความจริง ผู้ที่ทำให้บ้านเมืองเจริญคือคนแต่กลับเห็นเป็นช้าง! อย่าว่าแต่ชาวเมืองได้รับทานจากผู้ใด เหตุผลนี้ ชาวเมืองไฉนไม่เข้าใจ และไม่มีปัญญาไปเข้าใจ ชาวเมืองใยมิใช่ช้าง! พระเวสสันดรแม้ถูกเนรเทศ แต่นั่นกลับทำให้พระองค์ประสงค์เร่งให้ทานยิ่งขึ้น และต้องยิ่ง ใหญ่กว่าที่เคยให้ในครั้งใดๆ นี่คืออัธยาศัยของนักสร้างบารมี! เมื่อถูกขัดขวางก็ยิ่งต้องสู้! อัธยาศัย ของพระองค์เป็นเช่นนี้มาเนิ่นนานแล้ว.. พระองค์ยังได้สิทธิครองราชย์อยู่อีก 1 วัน จึงไม่มีเวลามากังวลสนใจกับคำของชาวเมืองมากนัก พระองค์มีเพียงไม่เสียพระทัยที่ถูกชาวเมืองขับไล่ แต่กลับปีติพระทัยที่จะได้ทำมหาทานครั้งยิ่งใหญ่ เพิ่มพูนบารมีให้ยิ่งขึ้นไป ทรงปรารภว่า.. 28 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More