วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 280/334

น หลวงพ่อไม่สร้างที่อยู่ให้มันดีบ้าง ท่านได้ตอบไปว่า เราให้เขามีความสุขก็พอใจแล้ว เราจะอยู่ยังไงก็ อยู่ได้ จะกินยังไงก็กินได้ ให้เขามีความสุขก็แล้วกัน เขามาอยู่กับเราต้องให้ความสุขแก่เขา อย่าให้ เขาเดือดร้อน ให้ได้รับความร่มเย็น โรงเรียนมี ครูมี อยากเรียนๆ เลย ใครอยากบิณฑบาตก็ไป ใคร ไม่ไปก็มีข้าวให้ฉัน ไม่ให้อดไม่ให้อยาก “นิสัยปรารถนาดี ไม่คิดร้าย, มีใจอ่อนโยน, มั่นคงอยู่ในความไม่เบียดเบียน, ไม่หยาบคาย, มีน้ำใจเกื้อกูลและไม่หาความสุขโดยผู้อื่นต้องมาเดือดร้อน” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้าง บารมีที่นับเนื่องเข้าในเมตตาบารมี 9.2 กวางผู้เปี่ยมเมตตาธรรม 1 สาเหตุที่ตรัสชาดก สมัยหนึ่ง ธิดาเศรษฐีมาบวชในสำนักภิกษุณีทางฝักฝ่ายพระเทวทัตโดย ไม่รู้ตนว่าตั้งครรภ์ ต่อมาเมื่อครรภ์แก่ พวกภิกษุณีจึงพานางไปหาพระเทวทัต พระเทวทัตกลัวชื่อเสียง เสื่อมเสียจึงให้สึก ภิกษุณีนั้นจึงไปเฝ้าพระโลกนาถ พระองค์รับสั่งให้ตรวจสอบ ภิกษุณีนั้นได้ ความบริสุทธิ์ ภิกษุสนทนากันในธรรมสภาว่า พระเทวทัตไม่มีขันติและเมตตา แต่พระศรีศากยมุนี ทรงเป็นพระธรรมราชาถึงพร้อมด้วยพระขันติ พระเมตตาและความเอ็นดู พระทศพลเสด็จมายัง ธรรมสภาทรงทราบเรื่องที่ภิกษุสนทนากันแล้ว ตรัสว่า แม้ในกาลก่อน ตถาคตก็ได้เป็นที่พึ่งแล้ว เหมือนกัน เมื่อภิกษุทูลอาราธนา จึงทรงนำเรื่องในอดีตมาตรัสเล่าดังนี้ ในอดีต มีพระราชาพระองค์หนึ่งทรงว่างจากราชกิจมากจึงมีเวลาล่าสัตว์ได้ทุกวัน ชาวบ้าน ก็เอือมระอาได้ทุกวัน เหตุนั้นชาวบ้านจึงเอาที่ดินล้อมรั้วเต็มไปด้วยฝูงกวางที่ต้อนเข้ามาไว้มากมาย พร้อมสระน้ำทุ่งหญ้าเขียวขจีเสร็จสรรพมอบถวายให้พระราชาเพื่อพวกตนจะได้ทำนาหากินได้อย่างสุข สบายสักที พระราชาทรงเปรมปรีย์รีบรับทันที พระองค์เสด็จไปชื่นชมที่ดิน ที่ดิน ทอดพระเนตรเห็นกวาง สีทอง 2 ตัวก็เกิดพอพระทัย ไม่อยากฆ่า อยากเก็บไว้ดูมากกว่า รับสั่งพระราชทานอภัยแก่กวางทั้ง สองนั้น แต่ตัวอื่นต้องชะตาขาด! ย แต่นั้นมา พระราชาทรงฆ่ากวางอย่างเมามัน ฝูงกวางเห็นลูกธนูก็กลัวรนราน บางตัวที่ ถูกยิง แต่ยังไม่ตายก็ได้รับบาดเจ็บล้มป่วยไปตามๆ กัน ทั้งหมดต้องอยู่กันอย่างหวาดผวา กินไม่ได้ นอนไม่หลับจึงรวมตัวกันไปขอความช่วยเหลือจากกวางจ่าฝูงนามว่า นิโครธผู้เป็นหนึ่งในสองผู้ได้รับ ประทานอภัย กวางนิโครธคิดอุบายได้อย่างหนึ่ง แต่ทว่าเป็นอุบายไม่ใคร่จะดีพร้อม เนื่องเพราะต้อง มีผู้เสียสละ กวางนิโครธเรียกกวางจ่าฝูงอีกฝูงหนึ่ง นามเสขะผู้ได้รับอภัยเช่นกับตนมากล่าวว่า.... “สหายเอ๋ย! ทุกวันนี้ฝูงกวางต้องล้มตายกันเกลื่อนกล่น ในเมื่ออย่างไรทุกตัวในนี้ก็ต้องตาย อยู่แล้ว เอาแบบนี้ไหม แต่นี้ไปต้องมีเนื้อผู้เสียสละวันละตัวไปมอบตัวแก่พระราชา วันหนึ่งเป็นฝูงเรา 'นิโครธมิคชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 55 หน้า 233-245 บ ท ที่ 9 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ ม ต ต า บ า ร มี ท DOU 263