การทดลองของพระราชา : หน้า 94/334

ผ่านมาหลายปีของการทดสอบ พระชนกและพระชนนีเหมือนพระทัยจะแตกสลายลงให้ได้ ทุกครั้งที่เห็นพระโอรสทรมานแสนสาหัสใกล้สวรรคต ก็ทรงแหวกฝูงชนเข้าไปนำพระโอรสออกมา จากอันตราย บางคราวทั้งสองก็สลับกันเข้ามาวิงวอนพระโอรสว่า... “พ่อเตมียเอย พวกเรารู้นะว่าเจ้ามิใช่คนน้อยเปลี้ย ลูกเป็นบุตรที่พวกเราปรารถนามานาน เหลือเกินนะ ลูกจงช่วยปลดเปลื้องพ่อกับแม่จากคำครหาของพระราชาทั่วแผ่นดินด้วยเถิด” แต่พระกุมารก็ทรงนิ่งไม่ไหวติง พระชนกพระชนนีทรงกรรแสงปานจะขาดพระทัย บัดนี้พระเตมีย์กุมารมีพระชนม์ได้ 16 ชันษาแล้ว หมู่อำมาตย์เสนอให้ยั่วยวนพระองค์ด้วย สนมนารีทั้งหลาย พระราชาจึงคัดเหล่านางสนมนักฟ้อนรำบำเรอที่สมบูรณ์ด้วยความงามดัง เทพอัปสรมาเป็นจำนวนมาก แล้วตรัสว่า.. เลย!” “หากใครสามารถทําให้พระกุมารร่าเริงยินดีในกามได้ เราจะให้เป็นอัครมเหสีของโอรสเรา หญิงเหล่านั้นดีใจสุดๆ รีบพากันวิ่งไปที่ห้องบรรทมของพระกุมารแล้วแย่งกันกรูเข้าไปหา พระกุมารด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น ต่างรุมล้อมพระกุมาร พยายามแสดงแขนขายั่วยวนราชบุตร หนุ่มให้มาร่วมอภิรมย์ด้วย บางคนก็ฟ้อนรำ บางคนพูดคำหวานกรอกพระกรรณ ล้วนเป็นถ้อยคำที่ ยียวนพระทัยทั้งสิ้น! พระองค์ต้องข่มกลั้นอารมณ์อย่างสูง ทรงใช้พระปรีชายิ่ง มิยอมทอดพระเนตรดู หมู่นารีเลย ทรงอธิษฐานมิให้หญิงใดมาถูกต้องพระวรกายของพระองค์ได้ แล้วทรงกลั้นลมอัสสาสะ ปัสสาสะจนพระสรีระแข็งกระด้าง เหล่านารีเห็นดังนั้นก็ตกใจสุดขีดคิดว่าราชบุตรนี้เป็นยักษ์แน่แล้ว รีบวิ่งหนีออกจากห้องไปกันหมด พระราชาทรงส่งหญิงสาวสวยหน้าใหม่ ๆ หมุนเวียนกันมาทดลอง อยู่อย่างนี้ตลอด 1 ปี ก็ไม่มีพิรุธให้เห็นแม้สักวันเดียว! การทดลองสิ้นสุดลงแล้ว! พระราชาตรัสเรียกหมู่อำมาตย์มาด้วยความกริ้วว่า... “เฮ้ย! พวกเจ้าบอกแก่เราว่า บุตรของเราเป็นผู้มีบุญมาเกิด แล้วไฉนตอนนี้บุตรของเราเป็น ทั้งง่อยเปลี้ย ทั้งใบ้ ทั้งหูหนวก!” อ๋ามาต กลัวตายรีบทูลแก้ตัวพัลวันว่า .. “ข้าแต่พระมหาราชเจ้า! นิมิตที่พวกเราไม่รู้นั้นไม่มีเลย ความจริงพระกุมารนี้เป็น คนกาลกรรณีตั้งแต่แรกแล้ว แต่ถ้าพวกข้าพระองค์ทูลบอกไปตรง ๆ เกรงว่าพระองค์จะทรงโทมนัส จนพระทัยแตกสลาย จึงไม่ได้กราบทูลพระเจ้าข้า แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วถึงปิดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ข้าแต่มหาราช! ถ้าพระกุมารอยู่ในราชมณเฑียรนี้ต่อไป อันตราย 3 อย่างจะมีแก่พระองค์แน่พระเจ้าข้า คือพระองค์จะมีอันตรายต่อชีวิต ต่อราชสมบัติ และต่อพระอัครมเหสีของพระองค์ ดังนั้นพระองค์จะ ชักช้าไม่ได้แล้ว โปรดให้นำพระกุมารนี้ไปฝังในป่าช้าผีดิบเถิด พระเจ้าข้า” บทที่ 3 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ น ก ข ม ม บ า ร มี DOU 77