การตัดสินใจของโพธิปริพาชก : หน้า 297/334

ท่านโพธิคิดว่าพระราชาพาลองค์นี้ยังไม่รู้สำนึกสิ่งที่ตนท่าอีก กล่าวตอบว่า.. “ตลอดเวลา 12 ปี ที่อาตมภาพอยู่กับพระองค์ อาตมภาพไม่เคยเห็นสุนัขเหลืองมันคำราม เลย วันนี้มันแยกเขี้ยวเห่าอาตมาคล้ายกับว่าไม่เคยรู้จักกัน ก็เพราะมันได้ยินคำของมหาบพิตรกับ พระชายาผู้สิ้นศรัทธา” พระราชาทรงเสียพระทัย ตรัสว่า.. “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าขอโทษในความผิดนี้ ขอท่านได้โปรดอยู่ต่อเถิด อย่าเพิ่งไปเลยนะ” “ขอถวายพระพร ปกตินั้นบัณฑิตทั้งหลายไม่อยู่ร่วมกับผู้ทำการงานโดยไม่พิจารณาให้ รอบคอบดังเช่นพระองค์ เวลานี้สมควรที่อาตมภาพจะหลีกไปแล้ว อาตมภาพจะขอจากไปเสียเองก่อนที่ ถูกพระองค์ไล่บุคคลไม่ควรคบหาคนที่ไม่ศรัทธากันเหมือนดังบ่อที่ไม่มีน้ำแม้จะขุดบ่อก็มีแต่กลิ่นโคลน ตม ควรคบคนที่เลื่อมใสกันเท่านั้นเหมือนผู้ต้องการน้ำเข้าหาห้วงน้ำใส ฉะนั้น คนควรคบผู้ที่คบด้วย ไม่ควรคบคนผู้ไม่คบด้วย ผู้ใดไม่คบคนผู้คบด้วย ผู้นั้นเป็นคนพาลมีธรรมชั่ว มิตรย่อมแหนงหน่ายกันด้วยเหตุ 3 ประการ คือ คลุกคลีกันมากเกินไป, ไม่ไปมาหาสู่กัน และ ขอในเวลาไม่สมควรขอ ดังนั้น บุคคลไม่ควรไปมาหากันพร่ำเพรื่อ ไม่ควรเหินห่างให้เนิ่นนาน และ ไม่ควรขอในกาลไม่สมควร เช่นนี้มิตรทั้งหลายจะไม่แหนงหน่ายกัน คนรักกันกลับไม่เป็นที่รักกันได้ เพราะการอยู่ร่วมกันนานเกินไป อาตมภาพมิได้เป็นที่รักของมหาบพิตรมาแต่ก่อน เพราะฉะนั้น อาตมภาพจึงขอลาไปก่อน” โพธิปริพาชกทูลลา “พระคุณเจ้าไม่รับอัญชลีของสัตว์ผู้เป็นบริวารมาอ้อนวอนอยู่อย่างนี้เลย ไม่ทำตาม คำขอร้องของข้าพเจ้าเลย ข้าพเจ้าวิงวอนพระคุณเจ้าถึงเพียงนี้แล้ว อย่างไรเสียขอพระคุณเจ้าโปรดกลับ มาเยี่ยมอีกจะได้ไหม?” พระราชาทูลอ้อนวอน “มหาบพิตรผู้ผดุงรัฐ! ถ้าอันตรายไม่มีแก่เราสอง ชีวิตของพระองค์และของอาตมาก็จะยัง ยืนยาว เราคงได้เห็นกันอีก ขอพระองค์จงอย่าประมาทเถิด” กล่าวจบแล้วกลับสู่ป่าหิมวันต์อันร่มรื่นทันที ตัดขาดจากการแสดงธรรมโปรดพระราชาเข้าป่า หาความสุขที่มุ่งหวังต่อไป.. พวกอำมาตย์ได้ตำแหน่งคืนแล้วก็ทำการหยาบช้ายิ่งขึ้นวินิจฉัยฉ้อโกงคดีกินสินบนจนอิ่มหนำ สำราญ ชาวบ้านแสนทุกข์เข็ญลำเค็ญใจ โจรก็มีชุกชุม เที่ยวปล้นขโมยอยู่ทุกวัน เมื่อถูกจับกลับได้รับ อิสระ พวกอำมาตย์ทำเช่นนี้แล้วก็ยังไม่สิ้นระแวงภัยในลาภสักการะของตน กลัวท่านโพธิ์ปริพาชกจะ กลับมาขัดขวางความสุข ให้ต้องพลัดพรากจากตำแหน่งอย่างสุดแสนโดยไม่คำนึงถึงผู้อื่นอีก ความกลัวนี้ผลักดันให้อำมาตย์ครุ่นคิดหาทางกำจัดสิ่งที่ตนคิดว่าอาจนำโพธิปริพาชกหวนกลับ มาได้อีก ความคิดอุบาทว์ต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ อำมาตย์คิดว่าโพธิปริพาชกอาจติดใจในพระมเหสี 280 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร