การเลี้ยงดูบิดามารดา : หน้า 292/334

ให้เหมือนกับที่ท่านเลี้ยง” สุวรรณสามดีใจ บอกหนทางแก่พระราชา แล้วประคองอัญชลีทูลวิงวอนว่า.. “ข้าพระบาทขอน้อมกราบพระองค์ ขอพระองค์ทรงบำรุงเลี้ยงบิดามารดาผู้ตาบอดของ ข้าพระองค์ด้วยเถิด ขอพระองค์ทรงมีพระดำรัสกับบิดามารดาของข้าพระองค์ให้ทราบด้วยว่า ข้าพระองค์ขอกราบไหว้เท้าทั้งสองของท่าน” เมื่อกล่าวจบก็มือเท้าแข็งแน่นิ่งไป พระราชาทราบว่าสุวรรณสามตายแล้วก็โศกเศร้าเสียใจ คร่ำครวญเป็นการใหญ่ เมื่อหายโศกแล้ว จึงเดินถือหม้อน้ำไปยังอาศรมของสองฤาษี ฤาษีทั้งสองได้ ปฏิสันถารพระราชาเป็นอย่างดี หลังจากที่ปราศรัยสุขทุกข์กันพอสมควรแล้ว พระราชาตัดสิน พระทัยแจ้งแก่ฤาษีว่าตนได้ฆ่าสามะไปแล้ว มารดาของสุวรรณสามแทบไม่เชื่อหูตนเอง บิดารีบ ห้ามไว้ไม่ให้โกรธต่อพระราชา ฤาษีณีกล่าวว่า.. ก็ตามที” “จะไม่ให้โกรธคนที่ฆ่าบุตรรัก ผู้เลี้ยงดูเราสองคนผู้ตาบอดได้อย่างไรกัน?” ฤๅษีกล่าวห้ามนางต่อว่า.. “บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญบุคคลผู้ไม่โกรธ แม้จะเป็นคนที่ฆ่าบุตรคนเดียวของเรา ฤๅษีณียังคงคร่ำครวญรำพันถึงบุตรรักไม่ขาด พระราชาตรัสปลอบว่า.. “พระคุณเจ้าทั้งสองอย่าคร่ำครวญไปเลย ข้าพเจ้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ท่านทั้งสองอย่าได้ คิดมากไปเลย ข้าพเจ้าไม่ต้องการราชสมบัติอีกแล้ว จะเลี้ยงดูท่านทั้งสองไปจนตลอดชีวิต” “ขอถวายพระพรมหาบพิตร! การที่พระองค์ทรงทำอย่างนี้ไม่สมควร พระองค์เป็นพระราชา ของอาตมาทั้งสอง อาตมาทั้งสองขอถวายบังคมพระยุคลบาทของพระองค์” สองฤาษีทูลทัดทาน พระราชาสดับดังนั้นก็ทรงเลื่อมใส ทรงดำริว่า.. “น่าอัศจรรย์เหลือเกินคำหยาบคายของฤๅษีทั้งสองนี้ไม่มีแก่เราผู้ทำร้ายเขาถึงเพียงนี้เลย กลับมายกย่องเราเสียอีก” ทรงตรัสอย่างปีติพระทัยว่า.. “ท่านกล่าวเป็นธรรม บำเพ็ญความถ่อมตนดีแล้ว ขอท่านจงเป็นมารดาและบิดาของ ข้าพเจ้าด้วยเถิด ขอท่านโปรดอย่าคิดว่าข้าพเจ้าเป็นราชา โปรดคิดว่าข้าพเจ้าเป็นเหมือนสามกุมาร เถิดนะ” ฤๅษีทั้งสองประคองอัญชลีทูลวิงวอนพระราชาว่า... “พระองค์ไม่มีหน้าที่ทำงานให้อาตมาทั้งสอง แต่ขอพระองค์ได้โปรดทรงถือปลายไม้เท้า ของอาตมาภาพ พาเราไปหาสุวรรณสามทีเถิด อาตม ตมาทั้งสองอยากจะสัมผัสเท้าและใบหน้าของลูก ท ที่ บ ท ที่ 9 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ ม ต ต า บ า ร มี DOU 275