ชาดกเรื่องราชสีห์และเสือโคร่ง : หน้า 177/334

จึงขับไล่บุรุษนั้นไป เมื่อออกพรรษาแล้วได้มาเฝ้าพระทศพลกราบทูลเรื่องนั้นให้ทรงทราบ พระทศพลตรัสว่า มิใช่บัดนี้เท่านั้น แม้ในกาลก่อนคนนี้ก็คิดจะทำลายพวกเธอ เมื่อพระเถระทั้งสอง ทูลอาราธนา จึงทรงนำเรื่องในอดีตมาสาธกดังนี้ สมัยหนึ่ง ราชสีห์กับเสือโคร่งอยู่ด้วยกันในถ้ำแห่งหนึ่ง ยังมีสุนัขจิ้งจอกอีกตัวหนึ่งคอยรับใช้ สัตว์ทั้งสองอยู่แต่ละวันสุนัขจิ้งจอกคอยกินเดินอาหารของราชสีห์และเสือโคร่งผู้เป็นนาย อยู่มาวันหนึ่ง สุนัขจิ้งจอกอุตริคิดขึ้นว่า.. “เราไม่เคยได้กินเนื้อราชสีห์กับเสือโคร่งมาก่อนเลย เราจะทำสัตว์ทั้งสองนี้ให้แตกคอกันก่อน แล้วค่อยรอกินเนื้อมัน” สุนัขจิ้งจอกเข้าไปหาราชสีห์แล้วถามด้วยสีหน้าเป็นทุกข์เป็นร้อนว่า... “นายท่าน! นายท่านไปทำอะไรเสือโคร่งเข้าหรือ?” “มีอะไรรึ?” ราชสีห์ถามอย่างฉงน “เมื่อตอนที่ข้าพเจ้าเดินผ่านมา เสือโคร่งนั่นพูดดูถูกท่านเหลือเกินว่า ราชสีห์ไม่ได้ครึ่งหนึ่ง ของเราหรอก ทั้งร่างกาย ทั้งความสูงใหญ่ ทั้งพละกำลัง เราเหนือกว่าเยอะ!” ราชสีห์ข่มอารมณ์ไว้ ไม่รีบเชื่อเสียทีเดียว กล่าวว่า.. “เออ เจ้าจงไปก่อนเถอะ เสือโคร่งคงไม่ได้กล่าวอย่างนั้นหรอกน่า” สุนัขจิ้งจอกเข้าไปหาเสือโคร่ง กล่าวใส่ความราชสีห์โดยอุบายเดิม เสือโคร่งฟังดังนั้นก็ไม่ลุแก่โทสะ ยังไม่รีบด่วนสรุป ไล่จิ้งจอกไปก่อนแล้วเข้าไปหาราชสีห์ ถามให้แน่ใจจึงได้ทราบความจริง แล้วขอขมาโทษต่อราชสีห์ ทั้งสองปรึกษากันว่า เจ้าจิ้งจอกตัวนี้ มันแสบมาก สมควรไล่มันไปที่อื่น ทั้งสองเข้าไปหาจิ้งจอกแล้วกล่าวว่า.. “เจ้าจิ้งจอกเอ๋ย! เจ้าคิดร้ายต่อเราผู้อยู่กับเจ้าถึงเพียงนี้ พวกเราก็ไม่ยินดีอยู่ร่วมกับเจ้าอีก ต่อไป เจ้าจงไปอยู่ที่อื่นเสียเถอะ!” แล้วทั้งสองก็ไล่สุนัขจิ้งจอกไปที่อื่น เสือโคร่งโล่งใจที่รักษามิตรไว้ได้ หวาดเสียวที่เกือบจะ หุนหันพลันแล่นทําผิดพลาดลงไปเสียแล้ว ได้เปล่งอุทานว่า.. “ผู้ใดเชื่อคําพูดคนอื่นเป็นจริงเป็นจัง ผู้นั้นอาจต้องแตกแยกจากมิตร และประสบเวรกรรม อย่างมาก ผู้ใดมุ่งความแตกร้าวคอยแต่จับผิด ผู้นั้นไม่ชื่อว่าเป็นมิตร ส่วนผู้ที่ผู้อื่นยุให้แตกกันไม่ได้ ไม่รังเกียจในมิตร นอนได้อย่างปลอดภัยเหมือนบุตรนอนแอบอกมารดา ผู้นั้นนับว่าเป็นมิตรแท้” ..แล้วสัตว์ทั้งสองก็อยู่พร้อมเพรียงกันสืบต่อไปอีกยาวนาน 160 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี าง บาร