บทที่ 2 ชาดกในหมวดศีลบารมี : หน้า 56/334

แนวคิด 1. ศีลบารมี เป็นนิสัยที่จำเป็นอย่างยิ่งในวิถีนักสร้างบารมี หากไม่สร้างศีลบารมีก็มิอาจ เดินทางไปถึงสุดวิถีคือการทำลายความทุกข์ทั้งปวงลงได้ เพราะต้องพลาดไปก่อบาปอยู่ร่ำไป อดใจ ต่อกิเลสไม่ได้ ให้ต้องทำชั่วเป็นประจำ วิบากกรรมก็พอกพูนมาขัดขวางการสร้างบารมี ทำให้หลุด ออกนอกวิถีการสร้างบารมีไปได้ 2. การสร้างศีลบารมีเป็นการสร้างนิสัยต่าง ๆ เพื่อความรักมั่นในความดี หวงแหนความดี ยอมตายก็ไม่ยอมทำชั่วโดยเด็ดขาด เมื่อได้นิสัยแห่งศีลมาครอง จะป้องกันภัยในการเวียนว่ายตาย เกิดมาสร้างบารมีต่อ ๆ ไป เกิดมาใหม่จะได้มีกายมนุษย์แข็งแรงทนต่อการสั่งสมนิสัยดี ๆ ให้เข้มข้น แก่กล้าขึ้นต่อไปอีก และเป็นผู้มีอัธยาศัยใฝ่ดี รักดี เป็นผู้องอาจ จิตปราศจากชุมมัว จิตใจผ่องแผ้วอยู่ เป็นนิตย์ดั่งจันทร์เพ็ญ 3. หากศีลบารมีบกพร่อง วิถีการสร้างบารมีก็จะไม่ปลอดภัย เพราะจะไม่ได้นิสัยอันเป็นเกราะ ป้องกันภัยในอบาย ใจจะฝักใฝ่ในบาป ไม่รักดี หากทุศีลจนกระทั่งเป็นนิสัยไปแล้ว เมื่อเกิดภพชาติ ต่อ ๆ ไป หากไม่พบกัลยาณมิตรก็มิอาจเอาตัวรอดได้ เพราะคุ้นกับบาป มีใจใฝ่ต่ำเป็นนิสัย ห้ามใจจาก ความชั่วไม่ได้ ต้องไหลไปตามกระแสกิเลสอยู่ตลอด ในที่สุดก็ตกต่ำ พลัดลงอบายไปตลอดเส้นทาง เมื่อ ติดนิสัยใฝ่กิเลสอยู่เช่นนี้ การแก้ให้กลับดีก็ยากยิ่งนัก ดังนั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องครอบครองนิสัย เหล่านี้ไว้ก่อนที่จะได้นิสัยที่เป็นอันตรายติดไป โดยระลึกว่า การปฏิเสธข้อผิดพลาดของตัวก็เหมือน การปฏิเสธรูรั่วของเรือที่แล่นออกทะเล วัตถุประสงค์ 1. เพื่อให้รู้นิสัยชุดที่สองที่ต้องใช้ในวิถีนักสร้างบารมี เป็นนิสัยหมวดหมู่ศีลบารมี 2. เพื่อให้เห็นตัวอย่างของนักสร้างบารมีในอดีตที่ประสบความสำเร็จ ไว้น้อมนำมาปฏิบัติ 3. เพื่อให้ได้นิสัยชุดที่สองประจำวิถีนักสร้างบารมีมาครอบครอง บ ท ที่ 2 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ศี ล บ า ร มี DOU 39