ความภักดีและการช่วยเหลือ : หน้า 226/334

“อืม ธรรมนี้ท่านได้ประพฤติดีแล้วความภักดีในเรา เราได้ประจักษ์แล้ว ดังนั้นท่านจงทำ ตามความปรารถนาของเราเถิด เราขอร้องให้ท่านจงบินหนีไปเสีย ท่านจงกลับไปปกครองหมู่ญาติ ทั้งหลายของเราให้ดี อย่าทอดทิ้งหมู่ญาติของเรา!" ขณะที่หงส์ทั้งสองสนทนากันอยู่นั้น บุคคลที่สามก็พลันปรากฏนายพรานเดินเข้ามาใกล้ๆ เห็น หงส์ตัวหนึ่งติดบ่วง อีกตัวไม่ติดบ่วงแต่กลับมายืนใกล้ๆ กัน จึงถามหงส์ว่า... “เพราะอะไรเจ้าจึงไม่บินหนีไป? หงส์นี้เป็นอะไรกับเจ้า ทำไมยังมัวยืนเฝ้าหงส์ตัวนี้อยู่อีก?” “ท่านนายพราน! พญาหงส์นี้เป็นราชาของเราเป็นทั้งเพื่อนผู้เสมอด้วยชีวิตของเราเราจึงไม่ไป ไหน” สุมุขหงส์กล่าวตอบ แล้วขอชีวิตพญาหงส์ว่า “ขอให้ท่านกับตัวเรานั้นจงอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุขเถิด และขอท่านโปรดให้ชีวิตแก่ข้าพเจ้า ทั้งสองด้วยเถิดนะ หากความคุ้นเคยกันได้เกิดขึ้นระหว่างเรากับท่านแล้วก็ขอท่านอย่าพึ่งฆ่าข้าพเจ้า ทั้งสองเสียเลย” ะ นายพรานได้ฟังถ้อยคำอันไพเราะอ่อนหวานของสุมุขหงส์แล้วเกิดใจอ่อนและเลื่อมใสใน น้ำใจหงส์ที่มีต่อนาย จึงกล่าวว่า.. “เรามิได้ผูกท่านไว้สักหน่อย แล้วก็ไม่ต้องการจะฆ่าท่านด้วย เชิญท่านรีบบินไปจากที่นี้ ตามความสบายเถิด” “ถ้าท่านยังต้องการเพียงหนึ่งตัว ขอท่านโปรดปล่อยพญาหงส์แล้วจงกินข้าพเจ้าแทนเถิด ข้าพเจ้าทั้งสองมีร่างกายคล้ายกัน อายุก็เท่ากัน ท่านจะไม่เสียประโยชน์ในเนื้อหนังเลย อีกทั้งท่านก็ จะได้เป็นมิตรกับฝูงหงส์ไปจนตลอดชีวิตอีกด้วย” สุมุขหงส์กล่าวขอชีวิตนาย นายพรานกลับมีใจอ่อนลงอีก ยิ่งเลื่อมใสสุมุขหงส์ยิ่งขึ้น กล่าวว่า “บรรดามิตรทั้งหลายในโลก มิตรเฉกเช่นท่านจะหามีสักกี่คน ตกลง! เรายอมปล่อยสหายท่าน ท่านทั้งสองจงไปรุ่งเรืองในท่ามกลางหมู่ญาติเถิด” นายพรานตัดบ่วงออก อุ้มพญาหงส์ออกจากสระแล้วค่อย ๆ แก้บ่วงที่รัดเท้าพญาหงส์ออก ขณะช่วยพญาหงส์ก็เกิดความรักในพญาหงส์อย่างยิ่งได้เดินไปตักน้ำมาล้างเลือดลูบคลำอยู่ด้วยเมตตา จิต สุมุขหงส์เห็นนายรอดปลอดภัยแล้วก็ดีใจ ได้กล่าวขอบคุณนายพรานอย่างซาบซึ้งว่า... ด้วยเถิด” “ขอให้ท่านและหมู่ญาติทั้งปวงจงได้ความเบิกบานใจเหมือนที่ข้าพเจ้าเบิกบานใจแล้วในวันนี้ นายพรานยืนรอส่งหงส์ทั้งสองให้บินจากไป แต่หงส์ทั้งสองคิดอยากตอบแทนพระคุณนาย พรานที่ไว้ชีวิตตน จึงตกลงกันว่าจะให้นายพรานจับพวกตนไปเข้าเฝ้าพระราชา แต่นายพรานปฏิเสธ บ ท ที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บ า ร มี DOU 209