นรกขุมต่างๆ : หน้า 330/334

ควันไฟอบอ้าวเข้าไปสู่ทวารทั้ง 9 จึงเรียกนรกขุมนี้ว่า ธูมโรรุวะ สัตว์นรกร้องเสียงดังระงมเพราะถูก เปลวไฟเข้าไปสู่ทวารทั้ง 9 จึงเรียกนรกขุมนี้ว่า ชาลโรรุวะ หรือมหาโรรุวะนรก นรกใดเผาสัตว์ทั้งหลายไม่ให้กระดิกได้ ชื่อว่า ตาปนะ ส่วนนรกใดยังสัตว์นรกให้เร่าร้อน อย่างเหลือเกินชื่อว่า ปตาปนะ หรือมหาตาปนะ ในตาปนนรกนั้น นายนิรยบาลให้สัตว์นั่งบนหลาว เหล็กลุกโพลงเท่าลำตาล แล้วให้ไฟไหม้อยู่ ส่วนในปตาปนะ สัตว์นรกลุกเป็นเปลวเพลิง นายนิรยบาล ประหารสัตว์นรกด้วยอาวุธทั้งหลายที่กำลังลุกโชนแล้วโยนสู่ภูเขาเหล็กไฟโพลง ลมมีกรรมเป็นปัจจัย ประหารสัตว์นรกให้ตกลงมาเอาศีรษะกระแทกหลาวเหล็กเหล่านั้น มีร่างกายทะลุเข้าไปในหลาว เหล็กที่ลุกโพลงไหม้อยู่ นรกที่ไม่มีระหว่างคั่นของเปลวไฟหมกไหม้สัตว์นรก ความทุกข์ไม่มีว่างเลยในนรกนั้น ชุมนี้จึงชื่อว่า อวีจิ ภายในมหานรกนั้นเต็มไปด้วยสัตว์นรกหาระหว่างคั่นมิได้เลย ประดุจดังทะนาน เต็มด้วยน้ำนมและแป้ง สัตว์เหล่านั้นไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน ไหม้อยู่ในที่เฉพาะตนเท่านั้น ทุกข์ เท่านั้นย่อมปรากฏขึ้นชื่อว่าระหว่างแห่งความทุกข์ในมหานรกนี้ย่อมไม่มี อวีจิมหานรกนี้รวมทั้งฝาวัด โดยผ่ากลางได้ 318 โยชน์ วัดโดยรอบได้ 954 โยชน์รวมทั้งอุสสทนรกด้วยเป็นหมื่นโยชน์ มหานรกทั้ง 8 ขุมนี้ แต่ละชุมมี 4 ประตู แต่ละประตูมีอุสสทนรก 4 ขุม มหานรกหนึ่ง ๆ จึง มีอุสสทนรก 16 ขุม รวมอุสสทนรกทั้งหมด 128 ขุม รวมกับมหานรกอีก 8 ขุม จึงเรียกว่า นรก 136 ขุม อุสสทนรก 4 ขุมคือคูถนรก (นรกอุจจาระเน่า), กุกกุละนรก (ขี้เถ้าร้อน), สิมพลีวนะนรก (ป่าไม้งิ้ว), อภิปัตตวนะ-เวตรณีนรก (ป่าไม้ดาบ-น้ำเค็มหวาย) ณ แม่น้ำเวตรณีซึ่งตั้งขึ้นโดยกรรม นายนิรยบาลในนรกถือศัสตราวุธ มีดาบ มีด โตมร หอก และไม้ค้อน เป็นต้น ซึ่งลุกโพลงด้วยไฟร้อนแรง ประหารแทงโบยตีสัตว์นรกทั้งหลาย สัตว์นรกทนทุกข์ มิได้ก็ตกลงในเวตรณีนที เวตรณีนทีนั้นดารดาษไปด้วยเครือเลื้อยหนามเท่าหอก มีเพลิงลุกโพลง ด้านบน สัตว์นรกกลายเป็นท่อนน้อยท่อนใหญ่เพราะเถาวัลย์หนามแหลมคมกริบ หลาวเหล็ก ลุกโพลงเท่าลำตาล ตั้งขึ้นภายใต้เถาวัลย์เหล่านั้น ภายใต้หลาวมีใบบัวเหล็กแหลมคมดุจมีดโกน ลุกเป็นไฟ สัตว์นรกยังกาลให้ล่วงไปยาวนานสุดประมาณ มีร่างกายดุจปลาที่ถูกเสียบในไม้ย่างไฟ สัตว์นรกตกลงในใบบัวเหล็กเสวยทุกขเวทนาแล้วตกในน้ำแสบ น้ำก็ลุกเป็นไฟควันได้ตั้งขึ้น ส่วนพื้น แม่น้ำก็เต็มด้วยเครื่องประหารคมกริบ สัตว์นรกจมลงน้ำเป็นท่อนน้อยท่อนใหญ่ไม่เหลือ สัตว์นรก ไม่สามารถจะอดกลั้นทุกข์ใหญ่หลวงได้ จึงร่ำร้องน่ากลัวมาก ลำดับนั้น นายนิรยบาลอยู่ที่ฝั่งก็ซัด ลูกศร มีด โตมร หอก แทงสัตว์นรกเหล่านั้นดุจปลา สัตว์นรกเหล่านั้นถึงทุกขเวทนาก็ร้องลั่น นายนิรยบาลเอาเบ็ดเหล็กลุกเป็นไฟเกี่ยวสัตว์นรกขึ้นคร่าให้นอนบนแผ่นดินเหล็กไฟโชติช่วง 'สังกิจจชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 62 หน้า 173-194 ภ า ค ผนวก DOU 313