ความสำคัญของการให้ : หน้า 66/334

“ข้าแต่ท่านฤาษี! พวกวณิพกยาจกทั้งหลายล้วนพากันมาหาโยมเพื่อขอสิ่งที่ต้อง ตองการ แต่เหตุไฉน พระคุณเจ้าจึงไม่ขออะไรกะโยมเลย” บ “ผู้ขอย่อมไม่เป็นที่รักของผู้ให้ ส่วนผู้ให้เมื่อไม่ให้สิ่งที่เขาขอ ก็ไม่เป็นที่รักของผู้ขอ ฉะนั้น อาตมภาพจึงไม่ขออะไร ๆ เลย ขอแค่ความบาดหมางใจอย่าได้มีแก่อาตมภาพเลย” ฤๅษีทูลตอบ “ก็ผู้เลี้ยงชีพด้วยการขอ แต่ไม่ขอ ผู้นั้นปิดโอกาสให้ผู้อื่นได้บุญ ทั้งตนเองก็เลี้ยงชีพอยู่ไม่ได้ ธรรมดาผู้มีปัญญาเห็นผู้ขอแล้วไม่ทิ้งเคียดเลย พระคุณเจ้าเป็นที่รักของโยม ประสงค์สิ่งใดก็ขอให้ บอกโยมเถิด” พระราชาตรัส “ขอถวายพระพร มหาราช! การขอนี้เป็นของพวกคฤหัสถ์ที่บริโภคกามประพฤติกันมาจนชิน มิใช่ธรรมเนียมของบรรพชิต ส่วนบรรพชิตตั้งแต่บวชเข้ามาควรมีอาชีพบริสุทธิ์ด้วยการสังวรทวาร ทั้ง 3 ผู้มีปัญญาจะไม่ออกปากขอเลย พระอริยเจ้าทั้งหลายยืนเจาะจงอยู่ที่ใด นั่นแหละคือการขอ จากนั้น พระฤๅษีให้โอวาทแด่พระราชา ให้ทรงหมั่นทำทาน รักษาศีล ต่อมาไม่นาน ฤๅษีก็ ยังฌานให้เกิดขึ้นได้ ละโลกนี้แล้ว ก็ไปพักต่อที่พรหมโลก.. ตถาคตแล “เกิดเป็นคน ควรให้ มิใช่ขอ ไม่จำเป็น อย่าขอ ได้เป็นดี ประชุมชาดก ท เอาแต่ขอ รอให้ ไร้ศักดิ์ศรี นักสร้างบารมี นี่ควรให้ นี้ควรให้ ไม่ขอเอย” พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า ราชาในครั้งนั้นมาเป็นพระอานนท์ ส่วนฤาษีมาเป็น จากชาดกข้างต้น จะเห็นว่าความเกรงใจ มีมารยาท การรักษาน้ำใจกัน เป็นสิ่งสำคัญ ต่อการอยู่ร่วมกัน เพราะมีผลมากต่อการอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ความคุ้นเคยจนสิ้นมารยาท หมดความเกรงใจกัน อาจทำมิตรภาพให้ขาดสะบั้นได้ทันที การปฏิบัติตนเป็นผู้ให้จะทำให้ตนเองเจริญรุ่งเรืองอีกทั้งยังมีน้ำใจกว้างขวางดังที่กล่าวแล้วใน นิสัยหมวดแห่งทานบารมี ส่วนผู้ขอพร่ำเพรื่อจะทำให้มิตรภาพร้าวฉาน หากไม่สำรวมระวังใจตน จนโลภมากคิดแต่จะขอ แต่ให้ใครไม่เป็น นอกจากเสียมิตรแล้วยังเสียนิสัยได้ด้วย ในระหว่างหน่วยงานที่ต้องปฏิสัมพันธ์กัน การปฏิบัติตนเป็นผู้ให้มีผลให้หน่วยงานนั้นๆ เจริญขึ้นรวดเร็วอย่างยิ่ง การให้สิ่งใดไป ในเบื้องต้นอาจรู้สึกว่าต้องสูญเสีย แต่ผลแห่งทานย่อมผัน เป็นผลานิสงส์ในอนาคตแน่นอนอยู่ที่ว่าหน่วยงานตนจะยอมทนลำาบากไปก่อนได้ไหม หากกลัวลําบาก ก็จะหวงใส่กันแทนที่จะเกื้อกูลกัน กลับยิ่งทำให้หน่วยงานของตนและหมู่คณะล่าช้าที่จะเติบโต ถ้าทุก หน่วยงานพร้อมใจกันมีแต่ให้ ไม่มีหน่วยใดคิดเอาเปรียบ ยอมลำบากกันทุกหน่วยเพื่อความรุ่งโรจน์ ขององค์กรและเพื่ออนาคตสดใสของหน่วยงาน การให้นั้นก็จะเป็นการถ่ายเททรัพยากรให้กันและกัน บ ท ที่ 2 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ศี ล บ า ร มี DOU 49