การทำพิธีมงคลช้าง : หน้า 157/334

“ข้าแต่มหาราช! พิธีมงคลช้างใกล้วันเข้ามาแล้วบุตรของปุโรหิตก็ยังเด็กนักไม่รู้สูตรกล่อมช้าง ขอให้พวกข้าพระองค์ทำแทนเถิด พระเจ้าข้า” พระราชาทรงอนุญาต พราหมณ์พากันร่าเริงดีใจที่ได้ลาภลอย เนื่องเพราะทำพิธีแต่ละครั้ง ได้เงินมาตั้งหนึ่งโกฏิ ณ ณ บ้านท่านปุโรหิต ภรรยาปุโรหิตเพิ่งเสร็จงานศพสามี สร่างโศกได้ไม่ทันไรก็ต้อง คร่ำาครวญร้องไห้อีกครั้ง บุตรเห็นมารดาร้องไห้จึงเข้าไปสอบถาม.. “ร้องไห้ทำไมเหรอแม่?” “การทํามงคลช้างเป็นหน้าที่ของเรามาเจ็ดชั่วตระกูลแล้ว วงศ์ของเราจะเสื่อมสูญและ สินทรัพย์แล้วล่ะลูก" มารดาตอบไปพลางสะอื้นไปอย่างไร้ที่พึ่ง น่าเวทนายิ่งนัก บุตรน้อยสงสารแม่จับใจ รู้สึกเห็นใจแม่ที่ต้องรับภาระครอบครัวแทนพ่อ แม้ตนเองจะยัง เด็กไม่รู้วิชาหามงคลช้างเลย แต่ก็มิอาจทนดูสภาพเยี่ยงนี้ได้ จึงตัดใจสู้กับความลำบาก ทำใจให้ เด็ดเดี่ยวตั้งใจว่าจะต้องทำหน้าที่แทนพ่อให้จงได้ เข้าไปปลอบแม่ว่า... “แม่อย่าเสียใจไปเลยนะ.. ลูกจะทําแทนพ่อให้ได้” “ลูกแม่! ลูกไม่รู้ไตรเพท ไม่รู้สูตรกล่อมช้างเลย ลูกจะทำได้อย่างไรกัน” มารดากล่าว “เขาจะทำพิธีกันเมื่อไหร่หรือครับ” บุตรถาม “จากนี้ไปอีก 4 วันน่ะลูก” มารดาตอบ บุตรชายมีดวงตาแจ่มใสเป็นประกายขึ้นอย่างมีหวัง ถามต่อว่า.. “แม่จ๋า อาจารย์สอนไตรเพทที่รู้สูตรกล่อมช้างมีอยู่ที่ไหนหรือครับแม่” “ที่เมืองตักกสิลา แคว้นคันธาระ จากนี้ไปร้อยยี่สิบโยชน์นะลูก!” มารดาตอบ บุตรปุโรหิตฟังแล้วไม่รู้สึกอ่อนแรงหรือหมดกำลังใจเลยสักนิด เพราะทำใจไว้แล้วว่าจะ ลำบากแค่ไหนก็จะทำให้ได้ แม้ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจเพียงไหนก็จะยอมทั้งหมด จึงรีบคิดวางแผน คำนวณเวลาเสร็จสรรพ เมื่อพร้อมแล้วก็กราบลาแม่ว่า.. “แม่จ๋า ลูกจะไม่ยอมให้วงศ์ของเราพินาศหรอก พรุ่งนี้ลูกจะไปแต่เช้า ต้องเดินทางวันเดียว ให้ถึงที่เรียน! ต้องเรียนวิชาให้จบภายในคืนเดียว! รุ่งขึ้นอีกวันต้องกลับมาให้ทันทำพิธี!” บุตรปุโรหิตออกเดินทางลำพังแต่เช้า วิ่งไปโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างทั้งสิ้น ยิ่งมิอาจสับสน หนทางได้ ต้องใช้สติตลอดเวลา แม้อ่อนล้าหมดแรงก็แข็งใจวิ่งต่อไปไม่ยอมหยุดพัก ในที่สุดก็ถึง ตักกสิลาในเย็นนั้นได้สำเร็จ! เมื่อเห็นอาจารย์แล้วก็รีบเข้าไปไหว้อาจารย์ เล่าเรื่องราวให้ฟังแล้ว ขอร้องว่า.. 140 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี