ชาดก วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 234/334

ตกลงมาถูกศีรษะแตก แผ่นดินก็แยกช่องออก เปลวไฟก็แลบขึ้นมาจากอเวจีมหานรกรัดบุรุษชั่วช้า ลงไปในพริบตา ขณะที่ศีรษะของนายพรานกำลังจะจมลงปฐพี นายพรานพลันได้สตินึกถึงคำของ อาจารย์ได้แล้วตะโกนทิ้งท้ายออกมาจากช่องแผ่นดินก่อนที่จะปิดลงว่า... “อาจารย์ได้เตือนเราแล้วว่าอย่าทำกรรมชั่วจะเดือดร้อนทีหลัง โอ..ใครทำกรรมใดไว้ย่อม ได้รับกรรมนั้น ทำกรรมดีย่อมเสวยผลดี ทำกรรมชั่วย่อมรับผลชั่วช้าลามก เราหว่านพืชเช่นไรได้ผล เช่นนั้นจริง ๆ" กล่าวจบก็หุบลงไปในแผ่นดินเข้าสู่อีกภพหนึ่งทันที.. เป็นอเวจีมหานรก! ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า พรานครั้งนั้นมาเป็นเทวทัต อาจารย์ทิศาปาโมกข์มาเป็น สารีบุตร จุลลนันทิยวานรมาเป็นอานนท์ มารดาวานรมาเป็นมหาปชาบดีโคตมี ส่วนมหานันทิย วานรมาเป็นตถาคตแล จากชาดกเรื่องนี้ บุตรยอมสละลาภยศหมดสิ้นเพื่อมาดูแลมารดาจนวาระสุดท้ายของตน นับว่าได้ยอมสละทุกสิ่ง ไม่ทิ้งธรรม คนแท้หรือคนเก็จึงดูว่าเลี้ยงพ่อแม่หรือไม่ ถ้ากับพ่อแม่ยังไม่ แม้แต่จะเห็นพระคุณท่าน ก็เนรคุณคนได้ทั้งโลก ผู้ที่จริงต่อธรรมนั้นย่อมต้องกตัญญูต่อบิดามารดา ให้ถึงที่สุด ทำอย่างต่อเนื่องไม่มีท้อถอย แม้ต้องแลกชีวิตตนเพื่อให้บุพการีอยู่รอดแม้สักลมหายใจหนึ่ง ก็ยินดีโดยไม่ลังเลเลย “นิสัยกตัญญูต่อบุพการี, จริงต่อธรรม และรักธรรมมากกว่าชีวิตตน” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็น นิสัยในวิถีนักสร้างบารมีที่นับเนื่องเข้าในสัจจบารมี 7.13 หัวใจบัณฑิต สาเหตุที่ตรัสชาดก ภิกษุสนทนากันที่ธรรมสภาว่า สมเด็จพระชินสีห์ทรงย่ำยีถ้อยคำ กล่าวร้ายของผู้อื่น ด้วยอานุภาพแห่งพระปัญญาของพระองค์ ทรงทรมานให้หมดพยศแล้วให้ตั้งอยู่ ในสรณะและศีล ดำเนินสู่อมตมหานิพพาน พระจอมมุนีเสด็จมา ทรงทราบเรื่องที่ภิกษุสนทนาแล้ว ตรัสว่า ข้อที่ตถาคตได้บรรลุพระโพธิญาณแล้วแนะนำชนทั้งหลายได้เช่นนี้ไม่น่าอัศจรรย์ ตถาคตเมื่อ กำลังแสวงหาพระสัพพัญญุตญาณในภพก่อนก็ย่ำยีถ้อยคำที่คนอื่นกล่าวให้ร้ายเหมือนกัน เมื่อภิกษุ ทูลอาราธนาแล้ว จึงทรงน่าเรื่องอดีตมาดังนี้ อดีตกาลนานมาแล้ว มีพระราชานามว่าธนัญชัยโกรพยราช พระองค์มีอำมาตย์ชื่อวิธูรบัณฑิต ดารงตาแหน่งผู้ถวายอรรถธรรม วิธูรชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 64 หน้า 296-350 บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บารมี DOU 217