การรักษาคุณธรรมและการไม่ฆ่าสัตว์ : หน้า 219/334

ละมั่งวิ่งหนีไม่เหลียวหลังไปจนไกลแล้วหันกลับมาดู ก็รู้ว่าพระราชาพลัดตกบ่อน้ำ ตนเอง ปลอดภัยแล้ว เกิดความโล่งอกโล่งใจแต่ก็อดมิได้ที่จะวิ่งย้อนกลับมาดูพระราชา เมื่อเห็นพระราชา ดิ้นทุรนทุรายอยู่ภายใต้บ่อน้ำก็เกิดคิดสงสารขึ้นมา มิได้คำนึงถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ชายผู้นี้ไล่ล่า หมายเอาชีวิตตนอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต ละมั่งวิ่งไปที่ก้อนหินแล้วไสกลิ้งหินลงบ่อที่ละก้อนๆ เพื่อถมพื้น บ่อให้สูงขึ้น จนผ่านไปหลายชั่วยาม ในที่สุดพระราชาก็กระโดดขึ้นมาได้ ละมั่งยืนดูท่าทีพระราชาอยู่ ห่าง ๆ ก็รู้ว่าพระราชาเป็นมิตรไม่คิดฆ่าตนแล้ว จึงให้ขึ้นหลังวิ่งพาออกจากป่าไปส่งถึงที่ตั้งค่ายทหาร แล้วขอให้พระราชารักษาศีล 5 พระราชาเกิดความซาบซึ้งในคุณธรรมของละมั่ง ทรงถึงกับชวนให้มา ครองราชย์ร่วมกัน แต่ละมั่งกล่าวว่า.. “ข้าพระองค์เป็นสัตว์เดรัจฉานไม่ต้องการราชสมบัติหรอกถ้าพระองค์มีไมตรีในตัวข้าพระองค์ แล้วไซร้ โปรดให้ชาวเมืองรักษาศีล 5 กันเถิด แม้พระองค์เองก็รักษาด้วย” ะ ละมั่งกล่าวจบแล้ววิ่งเข้าสู่ป่าลึกตามเดิมพระราชาสุดแสนจะอาลัยรักละมั่งเป็นที่สุดพระอัสสุชน หลั่งไหลเต็มพระเนตร รับสั่งให้ตีกลองป่าวประกาศให้ชาวเมืองทุกคนรักษาศีล 5 ทุกคน จากนั้นมา พระราชาก็ทรงยินดีแต่การสั่งสมบุญกุศล หมั่นให้ทานแจกจ่ายแก่ชาวเมือง แล้วให้พสกนิกรตั้งอยู่ใน ธรรม ใครที่ตายไปแล้วก็ได้ไปสวรรค์กันเนืองแน่นจนท้าวสักกะเห็นหมู่เทพบุตร เทพธิดาหน้าใหม่ๆ เกิดขึ้นมาอย่างมากมาย ได้ทรงตรวจดูสาเหตุจึงรู้ว่าเป็นเพราะโอวาทของละมั่งที่ให้ไว้แก่พระราชา และพระราชาได้ปฏิบัติตามเป็นอันดีแล้วนั่นเอง ชาวสวรรค์จึงเกิดขึ้นมาอย่างมากมาย แล้วทันใดนั้น! พระองค์ก็ทรงหายแว๊บไปจากดาวดึงส์พิภพทันที วันนั้น พระราชากำาลังทรงฝึกซ้อมยิงธนูเพื่อไว้ลายข่มขู่ข้าศึกที่อาจมาคุกคามในอนาคต จู่ๆ ก็มีละมั่งมายืนอยู่ที่วิถีลูกศรปุโรหิตวันนี้ก็ผิดเป็นคนละคนกลับเร่งให้พระองค์ทรงปล่อยลูกศรยิงละมั่ง ที่อยู่ตรงหน้าพระพักต์ให้ตายโดยเร็ว ทั้งที่ปกติปุโรหิตนี้เป็นคนยึดมั่นในศีล 5 เป็นที่สุดปุโรหิตกล่าวว่า “พระองค์จะทรงลังเลไปไยอีกเล่า? ยิงไปเลย พระเจ้าข้า ละมังตัวนี้เป็นอ วนี้เป็นอาหารชั้นดีโดยแท้” “ท่านปุโรหิต เรานั้นรู้ดีว่าละมั่งนี้เป็นอาหารชั้นดีของเหล่ากษัตริย์ แต่เราไม่อาจฆ่าละมั่งได้ เพราะละมั่งทำคุณไว้กับเรา เราบูชาคุณที่ละมั่งทำไว้ในปางก่อน ฉะนั้นเราจะไม่ขอฆ่าเนื้อละมั่งเป็น เด็ดขาด!” พระราชาตรัสตอบอย่างเด็ดเดี่ยว “ข้าแต่มหาราชผู้กล้าหาญ! ข้าพระองค์จะทูลให้ทรงทราบ นั่นมิใช่ละมั่งหรอกแต่เป็นท้าว สักกะผู้เป็นใหญ่กว่าอสูรทั้งหลาย ถ้าพระองค์ฆ่าแล้วก็จะได้เป็นใหญ่เสียเองไงล่ะ! ถ้าขืนพระองค์ยัง ทรงลังเลไม่รีบยิงละมั่งนี้ มันจะทำให้ตัวพระองค์เองและพระชายากระทั่งโอรสของพระองค์ต้องไป ตกนรกของพระยายมนะ พระเจ้าข้า” ปุโรหิตข่มขู่พระองค์จะให้ทรงยิ่งให้ได้ “อะไรกัน! ท่านปุโรหิต หากแม้นเป็นเช่นนั้นจริง ถึงชาวเมืองทั้งหมด ทั้งพระโอรส มเหสี และสหายที่รักของเราจะต้องไปนรกกันทั้งหมดก็ตามเถอะเราก็จะไม่ฆ่าผู้ที่ให้ชีวิตแก่เราเป็นอันขาด! 202 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร