วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 123/334

ed วได้อีก ถ้าพ่อ มักทำชั่วบ่อยๆ ลูกว่าพ่อควรฝึกแม่นะ ขอพ่อจงไล่แม่ออกไปก่อน เพื่อไม่ให้แม่ทำชั่วได้ ไม่ทำแบบนี้แม่ก็จะนำทุกข์อย่างอื่นมาให้พ่ออีกนะครับ” เด็กชายกล่าว บิดาปลื้มใจที่ได้ฟังบุตรช่วยหาทางออกให้ รู้สึกเหมือนคนหลงถ้ำ พลันพบแสงสว่างสู่ทาง แจ่มใส จึงกอดลูกด้วยความโสมนัสแล้วชวนกันกลับบ้าน ฝ่ายหญิงอนาจารเริงร่ายินดีว่าคนกาลกรรณีออกจากบ้านเราไปแล้ว เที่ยววิ่งเอาโคมัยสด มาฉาบทาบ้านล้างเสนียด โดยหารู้ไม่ว่าเสนียดได้เกาะกุมใจของตนจนหนาเต็มที่แล้ว เสนียด! เป็น ของแปลก เริ่มแรกมักให้ผู้ติดจนหลงใหลในรสหวานปานน้ำผึ้ง แต่บาปส่งผลเมื่อใด ชีวิตยามนั้น ล้วนเผ็ดร้อนจนสุดจะทนทรมานได้ ถึงตอนนั้นสำนึกเสียใจก็สายไปเสียแล้ว ความสำนึกเสียใจมิอาจ ช่วยอะไรใครได้ ผู้วิเศษปานใดก็ช่วยย้อนเหตุการณ์ให้หวนคืนมามิได้ หากมีผู้ทำได้เช่นนั้น นรก คงเป็นสถานที่ว่างเปล่าเป็นแน่ แต่น่าเสียดายที่นรกไม่ยอมให้มนุษย์เห็นคนทำบาป จึงเริงร่าอยู่ มิรู้สำนึกตัว และยังคงมีดาษดื่นอยู่ทุกวงการ ภรรยาเห็นเกวียนบรรทุกคนกลับมา 3 คนก็โกรธสุดขีด วิ่งมาด่าสามีอย่างลืมตัวว่า.. “เจ้าวายร้าย! เจ้าพาคนกาลกรรณีกลับมาอีกทำไมกัน?” สามีสงบใจค่อยๆ พูดกับภรรยาสุดรักว่า.. “โถ! คนถ่อยเอ๋ย เจ้าพูดว่าอะไรนะ” พูดไปพลาง ทุบตีภรรยาไปพลาง แล้วกล่าวว่า... “ต่อแต่นี้ไป เจ้าอย่าเข้ามาอยู่ในบ้านนี้เด็ดขาด!” พูดจบก็จับเท้าลากออกไปนอกบ้าน เมื่อไล่ภรรยาไปแล้วก็อาบน้ำให้บิดากับบุตร แล้วนั่งทานข้าวพร้อมหน้ากันอย่างสุขใจ ขณะที่มองดูบิดาตน ใจก็พลันนึกหวาดเสียวที่เมื่อเช้าเกือบทำให้พ่อต้องตาย ผ่านไปสองสามวัน ลูกเฝ้าดูแม่อยู่ด้วยความเป็นห่วง แต่เหมือนแม่ยังไม่รู้สำนึกตัว ลูกจึง พูดกับพ่อว่า.. “พ่อครับ! คุณแม่ยังไม่รู้สำนึกเลย ลงโทษแค่นี้คงยังไม่พอแก่แม่หรอก พ่อต้องไปขอหญิงอื่น มาแต่งใหม่เพื่อมาดูแลคุณตาและลูก” พ่อฟังคําแนะนําของลูกแล้ว เห็นเป็นอุบายที่ดี จึงเริ่มดำเนินการตามแผน หญิงเพื่อนบ้าน ทราบดังนั้นจึงรีบเอาข่าวไปแจ้งแก่หญิงภรรยา น ภรรยาได้ฟังก็ตกใจสุดขีด อุทานว่า.. “ฉิบหายแล้วสิเรา! เราหมดโอกาสแน่แล้ว!” ภรรยาจึงแอบไปหาลูกแล้วพูดกับลูกว่า .. “ลูกรักของแม่! นอกจากเจ้าแล้ว แม่ไม่มีที่พึ่งอีกแล้วนะลูก แต่นี้ไปแม่จะตั้งใจดูแลพ่อและ ของเจ้าราวกะพระเจดีย์เลย เจ้าช่วยบอกพ่อให้แม่ด้วยนะ” 106 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี