การจับโจรในราชอุทยาน : หน้า 133/334

“ไอ้นี่เป็นโจร ๆ ช่วยกันล้อมจับเร็ว!” ทหารจับชายผู้เคราะห์ร้ายได้แล้วก็โบยไปด่าไปว่า.. “เฮ้ย! ไอ้โจรชั่ว! ถึงกล้าลักขโมยเครื่องประดับของพระเทวีเชียวรึ?” ชายหนุ่มคิดว่า.. “ถ้าเราบอกความจริงว่าเรามิได้เอาไป เห็นทีคงถูกซ้อมให้รับสารภาพจนตายแน่ จำเราต้อง รับผิดไว้ก่อนแล้วค่อยไปหาทางแก้กันทีหลังก็แล้วกัน” ชายหนุ่มรีบบอกกับทหารที่กำลังโบยทุบตีตนอยู่ว่า.. “ท่านครับๆ กระผมขโมยไปเองๆ” พวกทหารหยุดโบยแล้วมัดนำไปมอบตัวต่อพระราชา พระราชาตรัสถามถึงของกลางว่าเอา ไปซ่อนไว้ที่ไหน? ชายหนุ่มกราบทูลว่าให้เศรษฐีประจำเมืองไปแล้ว เมื่อนำเศรษฐีมาซักไซร้ เศรษฐี ก็ไม่รู้จะยืนยันอย่างไรว่าตนมิได้เอาไป พยานก็ไม่มี ขึ้นตอบไปก็เหมือนจะแก้ตัวไปเสียอีก จึงกราบทูล ไปว่าให้ปุโรหิตไปแล้ว ปุโรหิตก็กราบทูลว่าให้คนธรรพ์ไปคนธรรพ์ก็ซัดทอดว่าให้นางวัณณทาสี ตกค่ำพอดี ทั้งหมดถูกขังไว้ในคุกรอพิจารณาคดีต่อในวันพรุ่งนี้ อ๋ามาตย์บัณฑิตทราบเรื่องนี้แล้วค่อย ๆ คิดไล่เรียงเหตุการณ์และความเป็นไปได้ว่า.. “เครื่องประดับนี้อยู่วงภายใน แต่ชายหนุ่มเป็นคนภายนอก จะฝ่าการป้องกันรักษาเขต อุทยานของทหารที่หนาแน่นเข้ามาได้อย่างไรกัน ไม่มีวี่แววเลย! ส่วนคนในราชสำนักเองจะเล็ดลอด เข้าไปในเขตราชอุทยานก็ยาก ดังนั้นที่ชายหนุ่มนั้นบอกว่าให้เศรษฐีไปคงเพราะต้องการปลดเปลื้องตน ให้พ้นผิด ส่วนเศรษฐีโยนความผิดให้ปุโรหิต คงเป็นเพราะต้องการหาผู้มีอานาจมาช่วยสะสางคดี แต่ ที่ท่านปุโรหิตบอกว่าให้คนธรรพ์ไป ก็คงเพราะปุโรหิตคิดถึงความสนุกสนานเมื่อต้องทนอยู่ในเรือนจำ นั้นเอง จึงอยากให้คนธรรพ์มาอยู่ด้วย และที่คนธรรพ์พูดว่าให้นางวัณณทาสีไป ก็เพราะจะได้ไม่ต้อง หงอยเหงาอยู่ในคุก ทั้ง 5 คนนี้คงไม่ใช่โจร ทว่าในอุทยานมีลิงเป็นจำนวนมาก เห็นทีเครื่องประดับ คงตกอยู่ในมือนางลิงตัวหนึ่งเป็นแน่!" แม้ไตร่ตรองได้เช่นนี้แล้ว อำมาตย์ก็ยังไม่ด่วนสรุปลงไป ต้องการพิสูจน์ให้แน่นอนเสียก่อน จึงรับอาสาพระราชามาสอบสวน แล้วนำทั้งหมดขังรวมกัน เพื่อให้ทหารดักฟังการสนทนาของคนทั้ง 5 เศรษฐีกล่าวกับชายหนุ่มว่า.. “เฮ้ย! ไอ้คนชั่ว แกเคยพบข้าหรือข้าเคยพบแกตอนไหนว่ะ! แล้วแกให้เครื่องประดับข้า ตั้งแต่เมื่อไร?” “ข้าแต่ท่านมหาเศรษฐีผมไม่รู้จักของชิ้นนี้เลยแต่ที่พูดก็เพราะคิดว่าจะอาศัยท่านเพื่อรอดพ้น 116 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร