ชาดกเรื่องชาวนาและลิง : หน้า 288/334

ทรงนำอดีตมาตรัสดังนี้.. ในอดีต มีชาวนาผู้หนึ่งหลงป่าอดอาหารถึง 7 วัน โชคดีพบต้นมะพลับต้นหนึ่งจึงรีบปีนขึ้น ไปเก็บผลมากิน แต่โชคร้ายพลัดตกลงมา กระทั่งยังโชคร้ายอีกครั้ง เพราะตกลงไปในเหวลึก ชาวนา ค้างอยู่ในเหวล่วงไป 10 วันแล้วนับว่าใกล้ตายเต็มที่ ในโชคร้ายกลับมีโชคดี เนื่องเพราะพลันมีลิง ตัวหนึ่งผ่านมาเห็นบุรุษนี้เข้าพอดี ลิงผูกเชือกที่หินใหญ่ หย่อนตัวลงไปให้ชาวนาซึ่งสิ้นเรี่ยวแรง เกาะหลังตนขึ้นมา ชาวนารอดตาย แต่ลิงกลับโชคร้ายที่ช่วยบุรุษนี้ขึ้นมา จึงไว้ใจชาวนาเพราะรู้ว่าตนช่วยครั้งนี้ ก็ต้องสิ้นเรี่ยวแรงจนหมดไม่อาจแม้กระโดดขึ้นไปนอนพักบนต้นไม้ได้ ต้องนอนบนพื้นดินอันผิดวิสัย เผ่าพันธุ์ลิงที่ต้องระวังภัย ก่อนหลับใหลนิทราลงไป ลิงยังคงอุ่นใจเพราะเห็นคนที่ตนช่วยนั่งอยู่ใกล้ๆ พลางกล่าวขอร้องชาวนา.. “ท่านโปรดคุ้มครองเราด้วยเถิดนะ เราหน่ะหมดแรงแล้ว จะขอจีบสักหน่อย ถ้าพวกสิงโต, เสือ หรือหมี มาเห็นข้าพเจ้า ท่านเตือนข้าพเจ้าด้วยนะ” ความหิว บางครั้งทําให้คนถึงกับลืมผู้มีพระคุณได้! แม้แต่ผู้ประพฤติธรรมยังต้องสิ้นสำรวม ก็เพราะความหิวได้ จะนับอันใดกลับชาวนาผู้หนึ่ง และตอนนี้ชาวนาผู้อดอาหารมา 10 วัน ก็หิวจน สุดทนแล้ว จึงคิดว่า.. “ถ้าเรากินลิงนี้ นอกจากอิ่มท้องแล้ว ยังได้เนื้อลิงเป็นเสบียงเดินทางออกจากป่านี้ด้วย” ชาวนาหว้าหินทุ่มลงที่ศีรษะลิงทันที ลิงสะดุ้งตื่นเจ็บปวดทั้งกายใจ เลือดทะลักไหลนองท่วมตัว รีบฝิ่นกายกระโดดขึ้นต้นไม้ทันที พลางกล่าวว่า.. “น่าอดสูใจจริง ๆ ข้าช่วยเจ้าไว้แท้ๆ แต่เจ้ากลับเห็นว่าเรานี้สมควรตาย เจ้าคนชาติชั่วเอ๋ยเจ้านี้ ทำบาปหนักหนาแล้ว กรรมนี้อย่าได้สนองเจ้าเลย เอาเถอะ! เราจะช่วยให้เจ้าออกจากป่านี้ไปโดยเร็ว แต่เจ้าอย่ามาอยู่ใกล้ๆ เรา ความคุ้นเคยกับเจ้าไม่มีในตัวเราอีกแล้ว เจ้าจงเดินห่าง ๆ ให้พอมองเห็น กันได้เท่านั้น อย่าเข้ามาใกล้เป็นอันขาด!” ลิงนําทางส่งชาวนาออกจากป่าสู่หมู่บ้านแล้วรีบกลับเข้าป่าไปล้างเลือดที่ศีรษะเช็ดนํ้าตาเสร็จ แล้วก็กลับไปยังภูเขาเพื่อรักษาตัวสืบไป.. ชาวนาออกจากป่าได้ก็ดีใจที่รอดตายมาได้ แต่ดีใจเพียงชั่วครู่ จู่ๆ ร่างกายเกิดผื่นคันเป็น กลากเกลื้อนโรคเรื้อนผุดขึ้นเต็มตัวทั่วร่าง จนร่างกายคล้ายเปรตไปแล้ว ชาวนาร้องโอดครวญอย่าง ปวดแสบปวดร้อน ชิ้นเนื้อได้หลุดรุ่ยออกมาเป็นแผ่น ผุดขึ้นเท่ามะตูมครึ่งลูก เมื่อฝีแตก น้ำเลือด น้ำหนองก็ไหลนองมีกลิ่นเหม็นดุจซากศพ ชาวนาไม่ทราบว่าตนเองไปถูกพิษร้ายอะไรในป่า หารู้ไม่ว่า เป็นพิษที่ตนก่อขึ้นมาเอง เป็นพิษเนรคุณ! ท บ ท ที่ 9 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ ม ต ต า บ า ร มี DOU 271