การรักษาศีลของเศรษฐี : หน้า 162/334

8 ว่ายต่อไม่ไหว แต่ทว่าเมื่อสักครู่เศรษฐีเพิ่งจะสมาทานศีล 8 ไปเอง ตอนนี้กลับมีอาหารมาอยู่ตรงหน้า อาหารทิพย์กลิ่นฟุ้งตลบน่าทานเป็นยิ่งนัก หากทานอาหารทิพย์แล้ว กำลังก็จะกลับคืนมาทั้งหมด กระทั่งความบอบช้ำของร่างกายก็กลับสู่สภาพปกติได้พลัน อาหารมื้อนี้คือชีวิตของท่านเศรษฐีทีเดียว นับว่าท้าทายท่านเศรษฐีอย่างยิ่ง เพราะยากยิ่งแท้ที่ใครจะปฏิเสธไม่รับอาหารในสถานการณ์เช่นนี้ ใน ที่สุดเศรษฐีก็ยอมตาย แต่ไม่ยอมผ่อนปรนให้ตนต้องผิดศีล จึงได้ปฏิเสธเทพธิดาไปว่า .. เศรษฐี “เราไม่ทานหรอก เรารักษาอุโบสถอยู่ ท่านเป็นเทพธิดาหรือมนุษย์กันหรือ?” “ข้าพเจ้าเป็นเทพธิดา เอาข้าวมาให้ท่านทาน และมาช่วยท่านด้วย” เทพธิดาตอบอย่างเอ็นดู เศรษฐีอัศจรรย์ใจที่รู้ว่าตนจะรอดตายได้อย่างไม่น่าเชื่อ จึงถามถึงเหตุที่เทพธิดามาช่วยตน ก็ได้รับค่าตอบว่า เป็นผลจากการที่ตนได้ถวายรองเท้าแต่พระปัจเจกพุทธเจ้าก่อนขึ้นเรือนั้นเอง.. หากเศรษฐีท้อถอยไปเสียก่อน ไม่รู้ว่ายต่อมาจนถึงวันนี้ก็คงมีมีชีวิตอยู่ทันเห็นปาฏิหาริย์ ให้เทพธิดาตนนี้มาช่วยแล้ว เทพธิดาเนรมิตเรือรัตนชาติ นำเศรษฐีขึ้นเรือพาส่งกลับบ้าน พร้อมนำ ทรัพย์นับไม่ถ้วนมากองไว้เต็มบ้านสังขเศรษฐีให้ทานมากมายจนสิ้นอายุขัยก็ได้ไปพักที่สวรรค์สืบไป.. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า เทพธิดาครั้งนั้นมาเป็นนางอุบลวรรณาเถรี ส่วนสังข์เศรษฐี มาเป็นตถาคตแล าที่จะมีชีวิตรอด จึง จากชาดกเรื่องนี้ เศรษฐีอยู่กลางทะเลอันมืดมิดถูกคลื่นซัดประชิดทั้งคืนก็ไม่กลัวจนเสียขวัญ กลับตั้งสติสู้ฝ่าฟัน แม้ผ่านไป 7 วันก็ไม่สิ้นหวังแล้วปล่อยตัวให้จมลง เมื่อท่านกล้าที่จะมีชี กล้าที่จะออกแรงว่ายไม่ว่าจะตายหรือรอดก็นับว่าเศรษฐีได้ชัยชนะต่อนิสัยที่เป็นปฏิปักษ์ต่อวิริยบารมี ได้แล้ว ดังในมหาชนกชาดกว่า.. “เราไตร่ตรองเห็นปฏิปทาแห่งโลกและอานิสงส์แห่งความเพียร ถึงจะมองไม่เห็นฝั่ง เราก็ ต้องพยายามว่ายอยู่ท่ามกลางมหาสมุทร เมื่อทำความเพียรอยู่ แม้ตายก็ไม่เป็นหนี้หมู่ญาติ อนึ่ง บุคคลทํากิจของลูกผู้ชาย ย่อมไม่เดือดร้อนใจภายหลัง ผู้ใดละความเพียรชื่อว่าเป็นผู้ไม่รักษาตน ก็จะรู้ผลแห่งความเกียจคร้าน ท่านก็ประจักษ์แล้วมิใช่หรือว่าคนอื่น ๆ ล้วนจมลงมหาสมุทรหมด มีเรา คนเดียวยังว่ายข้ามอยู่และได้เห็นท่านมาสถิตอยู่ใกล้ๆ เราจะพยายามตามสติกำลัง จะทำความเพียร ไปให้ถึงฝั่งมหาสมุทร บัณฑิตควรหวังเข้าไว้ไม่ควรเบื่อหน่าย ผู้มีปัญญาแม้ประสบทุกข์ก็ไม่ควรสิ้นหวัง ที่จะได้สุขคนจำนวนมากประสบทุกข์ก็หมดกำลังใจทำดีต่อไป แต่พอประสบสุขจึงกลับมามีกำลังใจ ทำสิ่งดีๆ คนเหล่านั้นไม่นึกถึงความเพียรจึงถอดใจตายกันหมด สิ่งใดไม่คาดคิดอาจเกิดขึ้นก็ได้ ส่วนสิ่งใดที่หวังไว้อาจจะพังสิ้นไปก็ได้ ทรัพย์ทั้งหลายมิใช่ได้มาด้วยเพียงแค่คิดเท่านั้น” บทที่ 5 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด วิริยบารมี DOU 145