การให้ทานภายใน : หน้า 26/334

พระเจ้าสีวิราชทรงตรองดูสักครู่ก็ตัดสินพระทัยเด็ดขาด ทรงดำา ต่อไปทันทีว่า.. “บัดนี้! ชาวเมืองขอแต่ทรัพย์ภายนอกจากเรา เมื่อไหร่กันเล่าจะมีคนมาขอทรัพย์ภายในกับ เราบ้าง เช่นนั้นเราจะได้ให้เนื้อ เลือด ศีรษะ นัยน์ตา หัวใจ กระทั่งสละตนเป็นทาสรับใช้เขา เราก็เอา เราอยากจะให้โดยไม่มีข้อแม้เลย ทานของเราต้องบริบูรณ์! เอาล่ะ! วันนี้แ วนนแหละ! เราจะไปโรงทานของ เรา เผื่อว่าโชคดีมีใครมาเอ่ยปากขอหทัย เราจะรีบแหวะอกควักให้ดุจเด็ดบัวขึ้นจากสระให้เขาซะเลย หากใครมาขอเนื้อ เราจะเฉือนเนื้อเถือหนังไม่ลังเล หรือใครขอเพียงโลหิต เราจะรีบวิ่งเข้าเครื่องบด แล้วให้บริวารเรานำขันไปรองเลือดให้เต็ม แม้ขอให้ไปช่วยรับใช้ทำงานบ้านเราก็เต็มใจสละราชสมบัติ ทันที ทว่ามาขอดวงตาเราไซร้ เราจะควักให้ทั้งหมดไม่เหลือ ทำให้เหมือนควักจาวตาลทีเดียว!” ..ในโลกมีเรื่องราวที่ผู้คนยากจะเข้าใจ พระเจ้าสิริราชมียศยิ่งใหญ่เทียมฟ้า มีมหาสมบัติ ทุกอย่างพร้อมทั้งสนมนารีนับหมื่นที่จะบันดาลให้พระองค์อิ่มใจได้ทุกสรรพสิ่ง แต่พระองค์กลับ มิทรงอิ่มใจกับสิ่งเหล่านั้น นับว่าทานบารมีเท่านั้นที่ทำให้พระองค์อิ่มใจ.. ดังนั้นตอนนี้พระองค์ทรง ไสช้างมุ่งหน้าตรงไปโรงทานแล้ว พระองค์ทรงเหม่อมองไปที่คนแก่ท่าทางงกๆ เงินๆ ซึ่งกำลังเดินเข้ามา หาพระองค์ ชายแก่นั้นถึงกับยื่นมือมาขอของสิ่งหนึ่งกับพระองค์แล้วจริงๆ! “ข้าแต่มหาราช! ชาวเมืองเขาแซ่ซ้องกึกก้องว่าพระองค์นั้นมีอัธยาศัยชอบให้ทานยิ่งนัก บัดนี้ข้าพเจ้าเป็นคนตาบอด ส่วนพระองค์เป็นคนตาดียังมีพระเนตรสองข้างบริบูรณ์ ข้าพเจ้าวิงวอน พระองค์แบ่งให้ข้าพเจ้าสักข้างหนึ่งเถิด!” ชายชรามือสั่นทูลอ้อนวอนอย่างน่าเห็นใจถึงกลับคิดขอดวงตา คน กระทั่งยังกล้าขอกับพระราชา เมื่อพระองค์ทรงตัดสินพระทัยมาก่อนแล้วก็จำต้องเตรียมใจพร้อมรับสถานการณ์ หาก มีผู้มาขอจริงๆ พระองค์จะทำอย่างไร? ขณะที่ไสช้างเรื่อยมา พระองค์ทรงรวบรวมสมาธิ รวมความ เด็ดเดี่ยว จนถึงระดับที่พร้อมจะตัดอาลัยในชีวิตให้ทุกสิ่งได้แล้วจริง ๆ ดังนั้นยามนี้พระราชาคล้ายดั่ง ยินเสียงสวรรค์ และคล้ายดั่งอัสนีบาตฟาดหทัย แทบอดมิได้ที่จะร้องก้องยินดี พระองค์ทรงมีพระพักตร์ เปล่งปลั่งแย้มบาน ดวงหฤทัยก็ปลอดโปร่งอย่างยิ่ง ทรงนึกถึงแต่ความสมหวัง รำพึงรำพันว่า... “เราเพิ่งจะคิดก่อนมาเดี๋ยวนี้เอง ท่านนี่รู้ใจเราจริงๆ ที่มาขอดวงตากับเราความต้องการของ เราถึงที่สุด วันนี้แล้ว!” พระองค์รีบเสด็จลงหลังช้างเข้าไปหาชายชราด้วยความปีติปราโมทย์ล้นประมาณพลางดำริว่า “ชายชรานี้ต้องใช้ตา หากเราควักให้ตรงนี้เลยจะเสียการ” จึงทรงพาชายชราเข้าวังตรัสเรียก หาหมอหลวงมาทันที รับสั่งว่า.. “เจ้าจงล้างตาเราให้สะอาด” แล้วตรัสกับชายชราว่า.. “ท่านขอเราเพียงข้างเดียว แต่เราคิดจะให้ท่านทั้งสองข้าง บ ท ที่ 1 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ท า น บ า ร มี DOU 9