ชาดก วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 204/334

เหมือนให้เทพบุตรทั้ง 4 องค์ที่อารักขาพระองค์อยู่หายไป แกล้งทำกลิ่นหอมจากพระวรกายและ พระโอษฐ์ของพระองค์ให้เป็นกลิ่นเหม็นได้กระทั่งยังสามารถทำให้พระองค์พลัดตกจากอากาศมายืนอยู่ บนพื้นดินได้ด้วย จนพระองค์ก็จะเหมือนถูกแผ่นดินสูบ ถึงตอนนั้นเกรงว่าพระองค์จะไม่อาจดำรง พระวาจาอยู่ได้นะสิ พระเจ้าข้า” โกรกลัมพกะกล่าวราวกะรู้ว่าถ้าพระราชาตรัสมุสาวาทแล้วเทวดาจะหายไปกลิ่นกายและกลิ่น ปากจะเหม็นตลบ และพระองค์จะถูกแผ่นดินสูบจึงกล่าวดักคอไว้ก่อนเพื่อให้พระราชาเห็นว่าเป็นเพราะ ฤทธิ์ฤๅษีทำมิใช่เพราะกรรมบันดาล น่าแปลกที่โกรกลัมพกะทราบดีว่ากรรมชั่วย่อมให้ผลวิบากอันเผ็ดร้อนแต่ก็ยังคิดร่วมมือกับ พระราชาทำชั่ว หรือลาภสักการะมีอานุภาพถึงขนาดทำให้คนสิ้นหิริโอตตัปปะ ถูกครอบงำจนหน้ามืด ใจบอดได้ถึงเพียงนี้ “ท่านอย่าได้เข้าใจอย่างนั้น! เราสามารถทำตามที่ตรัสได้แน่ กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ!” พระราชาตรัสยืนยันกับพระสหาย “ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพ! แล้วพระองค์จะทรงทำเมื่อไร?” โกรกลัมพกะทูลถาม “อีก 7 วันหลังจากนี้ แน่นอน!” พระราชาตรัสตอบ ข่าวนี้ได้แพร่สะพัดไปทั่วพระนครทันที มหาชนหวาดผวาไปทั่วทั้งเมือง เพราะกลัวคำว่า มุสาวาทยิ่งนัก ต่างสอบถามกันและกันไปทั่วว่า มุสาวาทมีหน้าตาเป็นอย่างไรกันหนอ? มีสีเขียว หรือสี เหลือง? สีอะไรกันแน่? กล่าวกันว่า โลกในยุคนั้น ผู้คนพูดแต่ความสัตย์จริงเป็นอย่างเดียว ไม่มีใคร ทํามุสาวาทเป็นกันเลย ฤๅษีได้รับแจ้งข่าวจากบุตรว่า... “พระราชาจะทํามุสาวาท โดยทำพ่อให้เป็นเด็ก แล้วพระราชทานฐานันดรของฉันให้แก่อา! พระราชาจะทำในวันที่ 7 หลังจากนี้” 7 วันที่ 7 มาถึงแล้ว! มหาชนทั้งเมืองเนืองแน่นพากันมารุมล้อมรอบพระลานหลวง ต่างส่งเสียง เซ็งแซ่กันว่าจะมาดูมุสาวาท ๆ หลายบ้านเอาเตียงมาผูกซ้อนๆ กันยืนดูบนเตียง ฤๅษีเหาะมานั่งอยู่ บนอากาศต่อหน้าพระพักตร์พระราชา ทูลว่า “ช้าก่อน!มหาบพิตร ชื่อว่ามุสาวาทนั้นเป็นบาปหนักหนา คอยกำจัดคุณความดี ทำให้เกิดใน อบายทั้ง4 เมื่อทรงทํามุสาวาทชื่อว่าทำลายธรรม ครั้นทำลายธรรมเสียแล้วก็ชื่อว่าทำลายตนนั่นเอง มหาบพิตร! ถ้าพระองค์ทรงทำมุสาวาทแล้วไซร้ ฤทธิ์ทั้ง4 ของพระองค์จะอันตรธานไป เทวดาทั้งหลายจะพากันหนีไปเสียทั้งพระโอษฐ์ก็จะมีกลิ่นบูดเน่าเหม็นฟุ้ง ผู้ใดถูกถามปัญหาแล้วแกล้ง ตอบปัญหานั้นไปเสียอย่างอื่น ผู้นั้นย่อมพลัดพรากจากฐานันดรแล้วถูกแผ่นดินสูบ” บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บารมี DOU 187