วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 160/334

จนหายง่วงแล้วรีบปีนขึ้นต้นกุ่มจับกิ่งเหนี่ยวมาหักตรงหน้า ปลายไม้ก็ดีดลัดขึ้นโดนนัยน์ตาแตกไป ข้างหนึ่ง เอามือข้างหนึ่งปิดตาแล้วใช้อีกข้างหักกิ่งสดมาทำปืน โดยไม่มีเวลามาพิจารณาว่ากิ่งสด หรือแห้งแล้วคว้ากิ่งใดได้ก็นำมามัดไว้แล้วแบกวิ่งตามหลังเพื่อนๆ ไปจนถึงสำนักทีหลังคนอื่น ได้เอา ฟินสดของตนไปสุมทับกับฟื้นแห้งของศิษย์คนอื่น ๆ ที่กองรวมกันไว้ ค่ำคืนนี้อาจารย์สั่งศิษย์ทุกคนว่า.. อื่นๆ “ศิษย์ทั้งหลาย! พรุ่งนี้เราจะมีกิจนิมนต์ พวกเธอต้องรีบไปให้ถึงหมู่บ้านตำบลหนึ่งก่อนสาย ฉะนั้นพรุ่งนี้ ต้องรีบทานข้าวกันแต่เช้าตรู่ แล้วออกเดินทางทันที อย่าให้พลาดได้เชียว!” คนต้มข้าวรีบตื่นแต่เช้าตรู่คว้าหยิบเอาฟื้นไม้สดไปจุด นั่งเอาปากเป่าอยู่นานสองนานไฟก็ ไม่ติดสักทีจนดวงอาทิตย์ขึ้นแล้วไฟก็ยังไม่ติดพวกศิษย์เห็นว่าสายมากแล้ว ตอนนี้ไปไม่ทันเวลาเสียแล้ว จึงพากันไปหาอาจารย์ อาจารย์ถามว่า... “พ่อเอ๋ย พวกเจ้ายังไม่ได้ไปกันอีกรึ?” “ครับท่านอาจารย์! พวกผมยังไม่ได้ไปเมื่อวานตอนไปป่าหาฟื้น มีศิษย์คนหนึ่งมัวนอนหลับที่ โคนต้นกุ่ม ลุกขึ้นทีหลังแล้วรีบไปหักกิ่งไม้ลัดเอาตาแตก หอบเอาไม้สด ๆ มาโยนไว้บนพื้นที่พวกผม หามาคนต้มข้าวฃนเอาปืนสดนั้นไปสำคัญว่าเป็นพื้นแห้ง จนอรุณขึ้นแล้วไฟก็ยังไม่ติด ขอรับ” อาจารย์ฟังสิ่งที่ศิษย์ทำผิดพลาดแล้ว กล่าวว่า.. “ความเสียหายถึงปานนี้เกิดขึ้นได้ เพราะการกระทำของคนอันธพาล กิจที่จะต้องรีบทำก่อน ให้รีบทำก่อน ผู้ใดมัวทำทีหลัง ผู้นั้นต้องเดือดร้อนในภายหลัง เหมือนศิษย์ของเราที่หักไม้สดแล้ว ต้องมาตาบอดเดือดร้อนตนและคนอื่นอยู่เช่นนี้” บรรดาศิษย์ได้โอวาทจากอาจารย์แล้วก็แยกย้าย กันกลับไป ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า มาณพผู้ตาแตกในครั้งนั้นได้มาเป็นภิกษุผู้กระดูกขาแตกใน บัดนี้ อาจารย์มาเป็นตถาคตแล จากชาดกเรื่องนี้ การพักสักงีบดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เวลาเพียงเล็กน้อยที่ถูก เลื่อนไป อาจทําความเสียหายใหญ่โตมาให้ตนเองและหมู่คณะได้ เวลาบางช่วงก็เปรียบดั่งหัวไม้ขีด หากเลื่อนไปแม้นิดย่อมไปกระทบเสียดสีกับส่วนอื่น ไฟคือ ปัญหา ย่อมปะทุขึ้นลุกลามไปทั่วได้ หรือ ในบางกรณี หากมีผู้ใดผิดนัดเพียง 5 นาที ที่ประชุมมีผู้รอ 20 คน ผู้ผิดนัดมิได้ทำผู้อื่นเสียเวลาเพียง 5 นาที แต่เป็น 100 นาที เพราะคนทั้ง 20 เสียไปคนละ 5 นาที หากคนทั้ง 20 กระจายกันไปทำ สิ่งสำคัญอันใดใน 5 นาทีของแต่ละคน สิ่งต่าง ๆ ย่อมเกิดขึ้นอีกมากมาย “นิสัยตื่นตัว, กลัวภัยความเกียจคร้าน ไม่ผัดวันประกันพรุ่ง และตระหนักถึงผลเสียเมื่อ ชะล่าใจ” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้างบารมีที่นับเนื่องเข้าในวิริยบารมี บทที่ 5 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด วิริยบารมี DOU 143