การประพฤติพรหมจรรย์ : หน้า 189/334

“ถ้าเช่นนั้น พระคุณเจ้าโปรดลองทำสัตยาธิษฐานดูเถิด” มารดาเด็กกล่าว ฤๅษีรับคำ แล้ววางมือลงบนศีรษะเด็ก กล่าวว่า.. “เรานี้เป็นผู้ต้องการบุญจึงมาบวช แต่เราเลื่อมใสในการประพฤติพรหมจรรย์อยู่เพียง 7 วัน เท่านั้น! จากนั้นมาเราก็ทนประพฤติพรหมจรรย์มาถึง 50 กว่าปี ด้วยความสัตย์อันนี้ ขอความสวัสดี จงมีแก่เด็กเถิด” พริบตานั้น เด็กก็ลืมตาขึ้นมองดูพ่อแม่ ร้องว่า แม่! แล้วสลบลงไปอีก “กำลังของฉันทำได้เท่านี้แหละโยม โยมจงทำบ้างเถิด” ฤาษีตอบอย่างจนใจ พ่อของเด็กจึงรีบวางมือลงบนอกบุตรแล้วกล่าวบ้างว่า.. “ข้าพเจ้าเห็นสมณะมาบ้านเพื่อขอพักอาศัย บางครั้งก็ไม่พอใจจะให้พักเลย แต่ก็ยอมทนให้ พักค้างได้ ด้วยความสัตย์อันนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ลูกของเราเถิด” ทันใดนั้น เด็กลุกขึ้นนั่งได้แต่ไม่อาจยืนได้ สามีหันไปกล่าวกับภรรยาสุดรักว่า... “เธอก็กล่าวบ้างสิ!” “ฉันกล่าวต่อหน้าเธอไม่ได้หรอก” ภรรยากระอักกระอ่วนบอกสามี “เอาน่า! จะอย่างไรก็ช่างเถอะ พูดไปเถอะ ทำเพื่อลูกของเรา” สามีอ้อนวอน ภรรยาจึงจำใจต้องกล่าว.. “ลูกรักเอ๋ย! อสรพิษที่กัดเจ้านี้ไม่เป็นที่ชอบใจของแม่เลย แต่หากเปรียบอสรพิษนี้กับพ่อ ของเจ้าแล้ว มันช่างไม่แตกต่างกันเลยสำหรับแม่ ด้วยความสัตย์แน่แท้นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ลูกแม่ ด้วยเถิด” ทันทีที่กล่าวจบ เด็กก็ลุกขึ้นวิ่งออกไปเล่นได้ตามปกติ บัดนี้ความลับแตกหมดแล้ว! เมื่อความรู้สึกถูกเปิดเผยแก่กันอย่างหมดเปลือกจนเห็น กระทั่งเม็ด! ความฉงนสงสัยก็ครอบคลุมไปทั่วบรรยากาศ สามีเข้าไปถามฤาษีอย่างสุดสงสัยว่า... “เอ.. ธรรมดานักพรตทั้งหลายย่อมเป็นผู้สงบ ฝึกฝนตนเองมิใช่รึ แล้วท่านเกลียดชังอะไร? จึงสู้ฝืนใจประพฤติพรหมจรรย์อยู่ได้ตั้ง 50 ปี ทำไมไม่สึกออกมาครองเรือนซะเลยล่ะท่าน?” “ผู้ออกบวชด้วยศรัทธาแล้วกลับเข้ามาในบ้านอีก เป็นคนเหลวไหล กลับกลอก เราเกลียด ต่อถ้อยคําเช่นนี้ จึงสู้ฝืนใจประพฤติพรหมจรรย์ เรากลัวหิริและโอตตัปปะของตนจะถูกทำลายลง เหตุนี้ แม้เราจะร้องไห้จนน้ำตานองหน้าก็จะสู้ทนฝืนใจประพฤติพรหมจรรย์อยู่ให้ได้ นี้เป็นสิ่งที่วิญญูชน สรรเสริญและเป็นฐานะของสัตบุรุษทั้งหลาย” ฤๅษีตอบจบก็ถามโยมบ้างว่า.. 172 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี