ข้อความต้นฉบับในหน้า
“นิสัยกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ, คิดหาช่องทางแทนคุณเสมอ, ยอมเสียสละตนเพื่อ
ทดแทนคุณ และสุขใจที่ได้แทนคุณ” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้างบารมีที่นับเนื่อง
เข้าในปัญญาบารมี
4.5 ลูกพาพ่อฝ่าแดนนรก
1
สาเหตุที่ตรัสชาดก มีชายผู้หนึ่งทำการปฏิบัติบิดาผู้ชราอย่างดี ต่อมาบิดาหาภรรยามาให้
บุตร นางได้มีอุปการะและเคารพยำเกรงต่อพ่อสามีและสามี ฝ่ายสามีก็ยินดีต่อนางว่าเป็นผู้อุปการะ
ต่อบิดาของตนจึงนำของที่ชอบใจมามอบให้ภรรยา แม้นางก็น้อมนำไปให้พ่อสามีทั้งสิ้น ต่อมานางคิดว่า
สามีของเราได้อะไรมาก็มิได้ให้แก่บิดาให้แก่เราผู้เดียวเขาคงไม่มีความรักในบิดาเป็นแน่เราจักใช้อุบาย
ขับไล่ชายแก่ออกไป จึงยั่วให้พ่อสามีโกรธ ให้น้ำเย็นไปบ้าง ร้อนไปบ้าง ให้ข้าวสุก ๆ ดิบ ๆ แกล้งขาก
ก้อนเขฬะรดตามที่ต่าง ๆ แล้วฟ้องสามี กล่าวว่าท่านจะให้พ่ออยู่หรือจะให้ฉันอยู่ เมื่อสามีตอบว่าเมื่อ
เจ้าไม่อาจอดกลั้นพ่อได้ก็จงออกจากบ้านนี้ไป นางจึงหมอบลงแทบเท้าพ่อสามีขอขมาโทษว่า ตั้งแต่
นี้ไปฉันจักไม่ทำอย่างนี้อีก บุรุษนี้มิได้มาฟังธรรมถึง 7 วัน เขาได้กราบทูลเหตุการณ์ให้พระทศพล
ทรงทราบ พระองค์ตรัสว่า ในกาลนี้ท่านไม่เชื่อถ้อยคำของภรรยา แต่ในกาลก่อนท่านเชื่อถ้อยคำของ
ภรรยาแล้วนำบิดาไปป่าช้าเมื่อบุรุษนั้นทูลอาราธนาพระองค์จึงทรงนำเรื่องในอดีตมาสาธกดังต่อไปนี้
ในอดีต มีครอบครัวอันแสนอบอุ่นครอบครัวหนึ่ง บุตรคนเดียวในบ้านเป็นคนกตัญญูยิ่งนัก
เลี้ยงดูบิดามารดาอย่างดีมีขาดตกบกพร่องเสมอมา ต่อมามารดาตายเหลือแต่บิดา บุตรชายได้แต่ง
สะใภ้เข้ามา เรื่องราวแห่งความไม่สงบสุขก็เกิดขึ้นนับแต่นั้นมา..
วันหนึ่งหญิงสะใภ้กล่าวกับสามีว่า...
“นี่เธอดูพ่อสิ! ฉันบอกว่าอย่าทำแบบนี้ๆ ก็โกรธฉันใหญ่เลย ดุร้าย หยาบคายจริงๆ ชอบ
ก่อเรื่องทะเลาะอยู่เรื่อยเลย! แก่ปานนี้แล้วอีกหน่อยก็ตายคงไม่พ้นวันสองวันนี้แหละ! ฉันทนพ่อ
ไม่ไหวแล้วนะที่รัก เอาพ่อไปฝังที่ป่าช้าเถอะ ใช้จอบทุบหัวให้ตายแล้วฟังเถิดนะที่รัก!”
โอ้! ไฉนใจหญิงช่างร้ายได้ปานนี้ ที่ร้ายเป็นหญิง หรือเป็นเพราะโกรธแค้นกันแน่!
มิคาด บุตรชายยอดกตัญญูถูกภริยากล่อมจนเคลิบเคลิ้ม ถึงกลับคิดฆ่าพ่อผู้บังเกิดเกล้าได้
จริงๆ! บุตรกตัญญูยังกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่รู้จะฆ่าอย่างไร ทั้งกลัวบาปกรรม ทั้งกลัวถูกชาวบ้านจับได้
ทำให้ใจคอไม่ค่อยดี วิธีการก็มืดมน คิดจะล้มเลิกความตั้งใจอยู่แล้ว แต่ภรรยากลับคิดอุบายมาให้
เสร็จสรรพ โดยกล่าวว่า..
"ตักกลชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 59 หน้า 865-878
104 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี