การเผชิญหน้ากับยักษ์ : หน้า 268/334

เข่าอ่อนล้าระทวยเหมือนจะเดินตามทุกคนไม่ทันร่ำไป องค์ชายรีบตรัสเตือนสติถามว่า... “ท่านขุนพล! ทำไมจึงเดินช้าลงไปเล่า?” “เท้าของข้าพระบาทบาดเจ็บ! ขอนั่งพักในศาลาสักหน่อยแล้วจะตามไป พระเจ้าข้า” ขุนพล ตอบอย่างใจลอย “นั่นมันฝูงนางยักษ์นะ! เจ้าอย่าไปสนใจมันเลย” องค์ชายตรัส “องค์ชายขอรับ จะเป็นอย่างไรก็ให้มันเป็นไปเถิดขอรับ ข้าพระบาททนไม่ไหวแล้ว!” ยอด ขุนพลทูลอย่างไม่อาจยับยั้งอะไรได้อีก องค์ชายสุดจะห้ามปราม หนึ่งขุนพลตายไปแล้วจริง ๆ วิญญาณ ได้หลุดลอยล่องไปไกลเสียแล้ว ขุนพลท่านนั้นรีบเดินเข้าไปหาสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทั้งที่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่ก็มิสนใจทุกสิ่งอีกแล้ว... บัดนี้เสียขุนพลไปหนึ่ง ทั้ง 5 ยังคงมุ่งหน้าต่อไป พบศาลาอีกหลัง! ในศาลามีวงดนตรี ใน วงดนตรีมีสาวสวยขับร้องนำ เสียงช่างไพเราะจับใจจนสามารถจับบุรุษมามัดไว้ได้ บุรุษทั้ง 5 แม้ปิด ตาไม่ดูแต่มิอาจปิดกั้นหูมิให้ได้ยินทั้งหมด คิดจะรีบรุดเดินผ่านไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ แต่ขุนพล ผู้หนึ่งล้าหลังลงอีกแล้ว! เพียงแค่ล้าหลังฟังน้ำคำอันอ่อนหวานจับใจมิทันไรก็ถูกยักษ์จับเคี้ยวกินทันที เสียงได้กระชากวิญญาณขุนพลไปอีกหนึ่ง.. ทั้ง 4 ยังมุ่งหน้าต่อไป บังเอิญพบร้านขายข้าวแกง! ช่างตั้งร้านได้เหมาะเจาะพอดี ทุกคน กำลังหิว คนหิว ยักษ์ก็หิว บุรุษทั้ง 4 เดินทางมายาวนานซ้ำยังเร่งรีบอย่างยิ่ง อากาศก็ร้อนจัดและยัง ต้องคอยระวังภัยสารพัดจนความกดดันได้ดันอาหารให้หายไปจากกระเพาะนานแล้ว เวลานี้ช่างหิว จนยากจะทนทานกลิ่นข้าวแกงก็โชยมาเตะจมูกซ้ำแล้วซ้ำเล่าดุจคลื่นกระทบฝั่งในที่สุดฝั่งก็แตกทําลาย! มี 2 ขุนพลหิวจนตาลายทนไม่ไหวถึงกับเดินไปหายักษ์เพื่อขอข้าวกิน เมื่ออิ่มท้องแม้สำนึกเสียใจก็ สายเกินไป.. องค์ชายสูญเสียทหารหาญไป 4 นายแล้ว ทรงข่มกลั้นความเจ็บปวดพระทัยเอาไว้ อย่าว่า แต่ก่อนมาพระองค์ก็เตรียมพระทัยไว้แล้วว่ามาคราวนี้ต้องสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ต้องทุ่มเทคุณค่า มหาศาลลงไป เข้าสู่สนามรบย่อมต้องมีบาดแผล ย่อมต้องมีสูญเสีย! นี่คือธรรมดาแห่งการรบ อีก ประการยามนี้พระองค์จำต้องมีสมาธิให้มากที่สุด ไม่มีเวลาให้พระทัยวอกแวกแม้สักวินาทีเดียว เนื่อง เพราะวินาทีเดียวก็เป็นวินาทีแห่งความตาย! หากใจพระองค์ไขว้เขวจนกิเลสในใจพระองค์ฟังขึ้นมาเมื่อ ใด ในสถานการณ์เช่นนี้นับว่าไม่มีผู้ใดในโลกจะข่มมันได้อีกแล้ว ฉะนั้นเวลานี้พระองค์ยังคงต้องสงบ ใจเข้าไว้แล้วรีบรุดหน้าต่อไปให้เร็วที่สุด.. ทั้ง 2 พลันพบที่นอน! นับเป็นที่นอนใหญ่โตขนาดภูเขาย่อม ๆ มันดูนุ่มนิ่มอ่อนละมุนไปหมด ที่หลับนอนมาปรากฏในยามนี้ ยามโพล้เพล้อาทิตย์ใกล้ตกดิน ท้องฟ้าเริ่มเป็นสีแดงอ่อนๆ ที่สำคัญ บ ท ที่ 8 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด อ ธิ ษ ฐ า น บ า ร มี DOU 251