การพบกันระหว่างพระเจ้าจักรพรรดิและสามเณร : หน้า 316/334

อย่างยิ่ง แต่มิใช่โชควาสนาของบุรุษหนุ่ม กลับเป็นโชควาสนาของพระเจ้าจักรพรรดิ “ท่านมาหาเรา ท่านมีนามกระไรหรือ?” พระเจ้าจักรพรรดิตรัสถาม “ข้าแต่มหาราช อาตมาภาพชื่อว่า สามเณร” สามเณรทูลตอบ “ใครขนานนามนี้ให้ท่าน?” พระเจ้าจักรพรรดิตรัสถาม “อาจารย์ของอาตมาภาพให้นามแก่อาตมาภาพ” สามเณรทูลตอบ “อาจารย์ของท่านมีนามว่ากระไร?” พระเจ้าจักรพรรดิตรัสถาม “อาจารย์ของอาตมาภาพชื่อว่า ภิกษุ สามเณรทูลตอบ “อาจารย์ของท่านทำไมมีนามว่าภิกษุ?” พระเจ้าจักรพรรดิตรัสถามด้วยแววพระเนตรปีติ “มหาบพิตร! ภิกษุเป็นชื่อเรียกของพระสงฆ์ซึ่งเป็นรัตนะที่หาค่าไม่ได้” สามเณรทูลตอบ พระราชาเหมือนทรงมั่นพระทัยในบางอย่าง รีบเหาะขึ้นจากบัลลังก์ไปลงเบื้องหน้าสามเณร พริบตานั้น ดอกปทุมเท่าล้อรถชำแรกปฐพีรองรับเท้าพระสังขจักรพรรดิทรงประทับนั่งประคองอัญชลี ไหว้สามเณร ตรัสถามด้วยปีติที่ค่อยๆ ทะลักท่วมท้นว่า.. ตอบว่า.. “สามเณรผู้เจริญ! ใครกันเล่าที่ให้นามคำว่าพระสงฆ์ แก่อาจารย์ของท่าน?” พระเจ้าจักพรรดิแม้ตรัสถาม แต่เหมือนทรงรอคอยการยืนยันคำตอบในพระทัย สามเณรทูล “ผู้ประทานนามพระสงฆ์ก็คือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ทรงพระนามว่าสิริมัตตะ” เป็นจริงดังคาด! ตลอดเวลามา พระเจ้าจักรพรรดิเฝ้ารอคอยสดับข่าวคราวของพระรัตนตรัย ตามค่าโบราณมาตลอด ทรงเชื่อว่ามีจริงแต่ไม่รู้ลักษณะเป็นอย่างไร และอยู่ที่ใดในจักรวาล ดังนั้นทันที ที่ได้ยินคำว่า พุทธะเท่านั้น พระวรกายของพระองค์มิอาจรองรับปีติมากมายปานนี้ได้ถึงกับวิสัญญีภาพ ไปแล้ว ทรงฟื้นขึ้นมาตรัสถามทันทีถึงที่ประทับของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อทรงทราบว่าอยู่ห่างไป ทางทิศเหนือจากนี้ไป 16 โยชน์ จึงสละจักรพรรดิสมบัติ แล้วออกจากพระนครไปทันที พระองค์ทรงดำเนินไปด้วยพระบาทเปล่า เพราะบัดนี้สมบัติของพระองค์มีแต่พระบาทและ พระสรีระกายเท่านั้น พระองค์ทรงเป็นสุขุมาลชาติอย่างยิ่ง เพราะเพียงวันเดียวเท่านั้น พระบาททั้ง สองของพระองค์ก็แตกจนพระโลหิตไหลท่วมพระบาททรงใช้พระชงฆ์ดำเนินแทนพระบาท(เดินเข่า) ต่อ ไป เข้าสู่วันที่ 4 แล้ว.. พระโลหิตได้ไหลนองท่วมพระวรกายจนแดงฉานไปทั้งพระสรีระ พระองค์ม อาจใช้พระชงฆ์และพระหัตถ์ได้อีกต่อไปแล้ว แต่ยังทรงไม่ย่อท้อ ทรงมุ่งการได้เฝ้าพระพุทธเจ้าเป็น สำคัญ พระองค์ทรงใช้พระอุระ (อก) ดำเนินต่อไปด้วยพระหฤทัยที่มุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ระยะทางยังเหลืออีก ท ที่ บ ท ที่ 11 บ ท เสริม DOU 299