ข้อความต้นฉบับในหน้า
กล่าวกับอ้ามาต คนสุดท้ายต่อไปว่า..
“ส่วนเจ้าบอกว่าคนเราควรฆ่าบิดามารดาของตน ฆ่าพี่ฆ่าน้องและหมู่ญาติของตน แล้ว
แสวงหาผลประโยชน์เพื่อตัวเองอย่างเดียว เจ้านี่เป็นพาลแท้ๆ ถ้าเช่นนั้นทำไมเจ้าไม่ฆ่าคนทั้งหมดที่
เจ้าพูดถึง เพื่อเอาประโยชน์ล่ะ!”
พวกเจ้าจงจําไว้! บุคคลนั่งนอนในร่มไม้ใด ไม่ควรหักรานกิ่งของไม้นั้น เพราะผู้ทำร้ายมิตร
เป็นคนเลวทรามต่ำช้า ข้าแต่มหาราช พระราชาผู้ไม่ตั้งอยู่ในธรรมฆ่าพระชายาผู้ไม่คิดร้าย ย่อมประสบ
บาปอย่างหนัก และย่อมผิดต่อพระราชบุตรทั้งหลาย พระเทวีถูกพวกอำมาตย์เหล่านี้ฆ่าตายไปแล้ว
ตั้งแต่วันนี้ไปพระองค์อย่าได้ทรงเชื่อค่าของคนชั่วพวกนี้อีก”
โพธิปริพาชกให้คนไปทูลเชิญพระกุมารทั้งสี่มา แล้วให้พระราชาทรงยกโทษให้พระกุมาร
จากนั้นถวายโอวาทว่า..
“มหาบพิตร แต่นี้ไปขอพระองค์อย่าเพิ่งทรงเชื่อคำคนอื่นโดยยังไม่พิจารณาเหตุร้ายทั้งหมดนี้
เกิดขึ้นเพราะพระองค์ทรงเชื่อ คนมุ่งทำลายมิตรจนทำกรรมสาหัสถึงเพียงนี้ พระกุมารทั้งหลายก็อย่า
ทรงคิดร้ายต่อพระราชาอีกเลย”
“ข้าพเจ้าผิดต่อพระโอรสและพระเทวีก็เพราะเจ้าพวกอำมาตย์เหล่านี้แท้ๆ ข้าพเจ้ามัวแต่
เชื่อฟังคำพวกมัน จึงทำบาปกรรมมากมาย ข้าพเจ้าจะฆ่าอำมาตย์ทั้งห้านี้ให้หมดเลย”
โพธิปริพาชกห้ามไม่ให้ทรงทำอย่างนั้น พระราชาทรงรับสั่งให้ริบทรัพย์พวกอำมาตย์ ให้จับ
โกนผมไว้แหยมห้าแหยม จองจำด้วยชื่อคา ทาขี้วัว แล้วขับไล่ออกนอกเมืองทันที ส่วนโพธิปริพาชกเสร็จ
ธุระแล้วก็กลับสู่ป่าหิมวันต์ตามเดิม ทำฌานและอภิญญาให้เกิด เจริญพรหมวิหารจนตลอดชีวิต พอ
สิ้นชีพก็ไปพักต่อในพรหมโลก รอลงมาสร้างบารมีต่อไป..
ประชุมชาดก
พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า อำมาตย์ทั้ง 5 ในกาลนั้นมาเป็นปูรณกัสสปะ มักขลิโคสาละ
ปกุธกัจจานะ อชิตเกสกัมพล และนิครนถ์นาฏบุตรในกาลนี้ สุนัขเหลืองมาเป็นพระอานนท์
โพธิปริพาชกมาเป็นตถาคตแล
จากชาดกเรื่องนี้ การทำความดี บางครั้งต้องเสี่ยงเอาความสงบสุขของตนเป็นเดิมพัน เนื่อง
เพราะอาจไปขัดผลประโยชน์ของใครเข้า หากโพธิปริพาชกไม่มีเมตตาอย่างเปี่ยมล้น ก็ยากจะทนกับ
ผู้คนที่วุ่นวายด้วยกิเลสได้ความเบื่อคนอาจทำให้เกิดความท้อแท้ในการทำสิ่งที่ดีเพื่อผู้อื่นเป็นตัวสลาย
ความเมตตากรุณาเอ็นดูต่อสรรพสัตว์ ซึ่งเข้าทางพญามาร เป็นกับดักของพญามารที่จะลดคุณค่าของ
นักสร้างบารมี ที่แม้จะไปถึงจุดหมายได้ แต่ก็ไม่ยอมให้สร้างคุณประโยชน์ต่อผู้อื่น มิให้เอาความรู้
ความสามารถพิเศษมาใช้อย่างเต็มที่เฉกเช่นกับพระสัพพัญญูพุทธเจ้าทั้งหลาย
บ ท ที่
บ ท ที่ 9 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ ม ต ต า บ า ร มี
DOU 283