วิสุทธิธรรมเทค มภ. 3 ตอน 2 (ตอนจบ) : หน้า 191/329

ประโยคสรุป - วิสุทธิธรรมเทค มภ. 3 ตอน 2 (ตอนจบ) - หน้า 191 ฉันใด พระไภควပ်ผู้ถูกความร้อนแห่งไฟ ๑๑ กอง ในสังสารวัฏ ลนเอาแล้วนี่ ก็ย่อมปรารถนาระนิพพานอันเป็นที่เข้าไปประจงแห่งไฟ ๑๑ กอง ฉันนั้นเหมือนกัน อันธิ์ คนที่ถูกความมีครอบคลุมแล้ว ย่อมปรารถนาแสงสว่าง ฉันใด พระไภควัพันผู้ถูกความมีคือวิชาปกคลุมมุหร่อแล้วนี่ ก็ ย่อมปรารถนามรรคผลความอันมีแสงสว่างสำเร็จด้วยญาณ ฉันนั้นเหมือน กัน อันธิ์ คนที่ถูกยาพิบเข้าแล้ว ย่อมปรารถนาบายำกำจัดพิษ ฉันใด พระไภควัพันคือสิ่งเสลาขั้นแล้วนี่ ก็ย่อมปรารถนาพระนิพพาน อนึ่งเป็นโอสถอุดมฤทธิ์ทำลายพิษเสด็จได้ ฉันนั้นเหมือนกัน เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงกล่าวไว้ (ตอนสั่งบรรฑบาญเกิด) ว่า "เมื่อเธออายุอยู่ฉันเห็นอยู่ฉันดังนั้น จิตย่อมเยอ ย่อมหวด ย่อมกลับ ไม่เหลี่ยอนไปในภาพ ๓ คำ ๔ ธัญญูธู ๗ สัตตวาส ๘ อุบายนา (ความวางเฉยในสังขารทั้งหลาย) หรือปฏิกูล Ome (ความ น่าเกลียดแห่งสังขารทั้งหลาย) ย่อมตั้งมั่น เปรียบเหมือนหยาดน้า ทั้งหลาย (อันตกลง) ในใบพุทมที่อึงหน่อยหนึ่ง" คำนี้เป็นต้น คำ ทั้งปวงพึงทราบโดยยิ่งกล่าวมาก่อนแล้วนี่เดี๋ยวนี้ [ผู้ใดสั่งบรรฑบาญ ได้ชื่อว่า ปฏิสันถาร] ก็แล้วด้วยปฏิปทาเช่นนี้ พระไภควัพัน ย่อมได้ชื่อว่าเป็น * ได ๑๑ กอง คือ รากะ โสะ ชาด ชรา มรมะ โลเกะ ปริเทวะ ทุกขะ โมหะ สัส อุปายาส