วิสุทธิเมรมณีแปล ภาค ๓ ตอน ๒ (ตอนจบ) : หน้า 325/329

ประโยค - วิสุทธิเมรมณีแปล ภาค ๓ ตอน ๒ (ตอนจบ) หน้าที่ 324 เป็นจริงอรรถไว้ มีแทบทุุกหน้าไป ไม่ใช่ของดีที่เล่นสนุก เชิงอรรถ ลงข้อใช่เวลาคิดเขียนเป็นครึ่งค่อนชั่วโมงก็มิ์ พร้อมนี้ด้วยหวังให้เกิด ประโยชน์แก่ผู้นักเรียน นักศึกษามากที่สุด เท่าที่ความรู้ความสามารถ ของข้าพเจ้าจะให้ ได้ประกบหนึ่ง ก็ด้วยความเป็นการเสนอความ คิดเห็นที่พอเป็นประเด็น แต่นาท่านผู้อ่านหลาย จะได้ช่วยพิสูจน์วิเคราะห์ ให้ได้อรรถและพยัญชนะที่พิสูจน์ ความควรแก้วิธีวิธีวิทยาเมรมณีร ต่อไปด้วย ความรู้ความสามารถของข้าพเจ้า ก็เป็นอย่างท่านอาจารคุณพระ ธรรมินเทททาวาหญญเป็นห่วง ถือไม่มากนักสำหรับที่จะทำงานยากชนนี้ จึงต้องศึกษไป ปรึกษาไป แปลไป ด้วยตั้งติกาแต่ตนเองว่า "ถ้า ตนเองไม่เข้า ไป ห้ามเขียนลงไปเป็นอันขาด" การแปลจึงจะเกิดบ่อย ๆ บนปริตาไปว่าจะตายเสียก่อนแปลบง ต้องตั้งอธิษฐานทุกวัน ขอให้ แปลบก่อนจึงตาย เวลา ทีทำ เล่าก็ถูกจำกัดลงสัก เมื่ิ จึงเน้นมา ถึงปีที่ ๑๐ จึงจบได้ (เริ่มงานอายุ ๑๖ จบอายุ ๓๑) วิสุทธิเมรมณี แปลนี้ มานามกูญ แม่พิมพ์เป็นตอน ๆ ในงาน นั้น ๆ ตอน ๑ (สลีนเทกและดวงกนิทก) ได้พิมพ์เป็นปฐมาวะ เนื่องในงานพระราชพิธีบรมราชานุสรณ์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว องค์พระบรมอุปถัมภ์ของมหากูญ ๆ เจริญพรชมรมบุราคม ๑๖ เสมอ สมเด็จพระบรมชนก เมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๔ ตอนบนี้ซึ่งเป็นตอนที่ ๖ ได้พิมพ์เป็นปฐมาวะ ในการพระราชทานเพลิงพระธรรมฉลิก (จฑุปโม) ซึ่งท่านเคยเป็นหัวหน้าแผนกตรามหากูญ ๆ มานาน