วิภวธิกรมณฺฑล ภาค ๓ ตอน ๒ - หน้าที่ 239 : หน้า 239/329

ประโยค - วิภวธิกรมณฺฑล ภาค ๓ ตอน ๒ (ตอนจบ) - หน้าที่ 239 กำจัด มานานุสรณ์ วิชาชาญสู่ อันอุตตะญาณพิ้งกำจัด ในมนะทั้งหลาย โทษสมะ เป็นธรรมอันติยานุพิ้งกำจัด มะ นอกนี้ (คือ โลกะ และ โมหะ) อันอุตตะญาณพิ้งกำจัด ในอุกกฏรรมบังกหลาย ธรรมเหล่านี้ คือ ปาณาติบาต อารินทนาน ทามสูมิงอาจา มุสาวาท มิจฉาจริยาวัติ เป็นธรรมอัน ปฐมาญาน พิ้งกำจัด ธรรม ๖ คือ ปีติสูวา พยาบาท อันติยญาณพิ้งกำจัด สังขังปลาปะ และอธิษฐานา อันอุตตะญาณพิ้ง กำจัด ในอุกกฏจิตุปบาทหลาย อุกฏจิตดิบบาท ๕ คือ ที่เป็น ทุจิธิมัตปฏิปุฎ ๕ เป็นวิธีกิจสามปฏิรูป ๑ เป็นธรรมอันปุริมญาณพิ้งกำจัด ที่เป็นปกติสมปฏิป ๒ อันติญาณพิ้งกำจัด ที่เหลืออันอุตตะญาณ พิ้งกำจัด แล้ว ก็เลย สังโค อันญาณใดพิ้งกำจัด สิ่งนั้น ก็อันอัญญานนั้น พิ้งจะ เหตุนี้้น ขึ้นเจ้าจงกล่าวไว้ว่า "ญาณ ๔ นั้น เป็นเจ้าหน้าที่ จะธรรมหลายยิ่งสังโยชน์เป็นอาณานี้ ดังกล่าวมา ตามครรภ์โหยะ" ดังนี้ [ปัญหาว่ามรรยาทและกิเลสในกาลไหน] ถามว่า "ก็ญาณ ๔ นั้น จะธรรมเหล่านั้นที่เป็นอดีตอนาคต * คือความที่เป็นหัวข้อนำให้ว่า "ละ" แต่อันอีฉันตอบให้ว่า "ม่า" ในที่นี้เปลี่ยนให้คำว่า "กำจัด" เพราะคำว่า "ฌาม" ฟังเสมุนในภาษาไทย ซึ่งนั้น ๆ คำหมายความอย่างเดียวกันนั้นแหละ