มังคลัดที่เป็นเปล เล่ม ๒ - ตอนที่ 236 : หน้า 236/356

ประโยค๙-มังคลัดที่เป็นเปล เล่ม ๒ หน้าที่ 236 มาเลี้ยง ครั้งนั้น พรานคนหนึ่งชื่อ นิลิส ลงบ่อในป่าอันใกล้กรุง พาราด สึ มู่ใจกำหนด (สัตว์ชนิดใด) พระโพธิสัตว์ตัดบ่วงนั้น หวนระลึกถึงมารดาคำของตน รำพันด้วยภามมนุษย์ว่า "มารดา บิดาของเรา ถ้ายังอัศจรรย์ให้เป็นไปได้อย่างไรหนอ เมื่อไม่ทราบ แม้วามที่เราคิดบ่วง จักเป็นผู้ไม่มีที่พึ่ง หมดปัจจัย ชะรอยอะซูบ ผอมตายอยู่ในกำแห่งบ่วงบั่นเอง" พราน สลดเสียงรำพันนั้นแล้ว จึงกล่าวว่า [๒๒๐] "ชาวโลกพูดกันว่า "แจ้งแลเห็นซากศพ ได้ใกล้ถึง ๑๐๐ โยชน์" ดูกระไรอยู่ เหตุไร เจ้าแม่มใกล้และบ่วงแล้วได้รู้?" [แก่จรร] บรรดาบาปเหล่านั้น กล่าวว่ายนุช ความว่า คำนี้ใ ช์ ชาวโลก พูดกันว่า "แจ้งย่อมแลเห็นซากศพที่ตั้งอยู่เกิน ๑๐ โยชน์ได้" คำนี้ นั่น ดูกระไรอยู่ เหตุไร เจ้ามาใกล้บ่ายและบ่วงนี้แล้ว ก็ไม่รู้ คือ แม้มาใกล้แล้ว ก็ไม่ทราบ ? พระโพธิสัตว์ กล่าวว่า "ในการใด สัตว์มีความเสื่อม ในเพราะจะสิ้น ชีวิต ในกาลนั้น แม้มใกล้บ่ายและบ่วงแล้ว ก็ไม่รู้."