ความเป็นผู้มีสติมากในพระพุทธศาสนา : หน้า 3/356

ประโยค - มังกิดตามนี้ปิมแปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 3 ถาวว่าด้วยพาทุล้อจะ [๑๒๒] ความเป็นผู้มีสติมาก ชื่อพาทุล้อจะ โดยอรรถ พาทุล้อจะ ได้ความเป็นผู้อาสในกิจนั้น ๆ อันเกิดขึ้นเพราะเรียน บ้าง เพราะฟังบ้าง ซึ่งพระพุทธวจนะหรือศิลปะภายนอก (พระ พุทธศาสนา) ยกความเป็นผู้ลาดในหัตถกรรม ที่พระผู้มีพระภา ทรงถือเอาด้วยสัปปะหัดอนจะตรัส (ข้างหน้า) เสีย เขาพาทุล้อจะนั้น มี ๒ อย่าง ดังจะสามารถพาทุล้อจะของบรรพชิตและครุภัส เพราะใน ๒ อย่างนั้น ความเป็นผู้ทรงคำสอนของพระศกาดา ที่พระผู้พระ- ภาคทรงพรนามไว้ในอรรถูสูตรเปนต้น โดยนัยนี้ว่าอธิบายนี้ว่า "ภิญญาเป็นพุทธสุด ทรงสตู มีสตูเปนที่ส่งสม" ดังนี้ชื่อว่าพาทุล้อจะ ของบรรพชิต อรรถสูตร มาในปฐมปัณาณาส์ แห่งสูตรนี้ดอว่า อสูร คือวังค- สัตตกาสน์ของกิณฑ์นั้นนาม อธิบายว่า เป็นอันเธอเรียนแล้ว ด้วย สามารถอธิษฐานเรื่องต้นและเบื้องปลายแห่งบิลและอนุสนิ. ก็บุญนั้น ชื่อว่า พุทธสูตร. บทว่า สุตฺโธ คืเป็นผูรองรับสุตะไว้ได้. จริงอยู่ พระพุทธวจนะอันภิญญาใดเรียนแต่วิธีประเทษนี้ เลือนหายไปจาก บาเลปประเทศนี้ ไม่งออยู่ ดูน่าในม้ออทล เธอ ไม่อาจจะกล่าว ๑. อง. จุตฺกุ ๒/๒๕. ๒. มτฺนารุปฺโธ ๒/๔๙.