ปฐมสัมผัสจากเทคนิคการถวายทาน : หน้า 402/409

ประโยค - ปฐมสัมผัสจากเทคนิคภาค ๑ - หน้าที่ 397 ปุเอาะนะที่ควรแก่คำมาก ออกไปอ้อนรับพระผู้มีพระภาคเจ้า กราบทูลว่า " ขอพระผู้มีพระภาคเจ้า จงเสด็จเข้ามาทางนี้เถิด." พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้สืบเข้าไปประทับนั่งบนอาสนะที่อัญเชิญไว้แล้ว. ดังนั้นนั้นและ เวรัญพพรหม่มีความประสงค์จะเข้าไปยังพระผู้มีพระภาคเจ้า จึงเข้าไปเฝ้าด้วยทางที่พระผู้ภาคเจ้าได้รับประทับอยู่ จากที่ ๆ คนยืนอยู่. คำเนื่องหน้าแต่ยังไป มีใจความระงับแล้วทั้งนั้น. [ เวรัญพรหม่ณูโล่เรื่องที่ได้ถวายทานตลอดไตรมาส ] ก็ในคำที่พรหม่ณครบราญว่า "อัญญ ไทยธรรมที่ควรจะถวาย ข้าวเจ้ามีใดถวาย " มีคำอธิบายดังต่อไปนี้ :- ข้าวเจ้าจะไม่ไดกรวยไทยธรรมที่ควรจะถวาย มือทออย่างนี้คือ อ " ทุก ๆ วัน ตลอดไตรมาส เวลาชัวควรถวายหยวกและของควรเกี่ยว ในเวลาที่ควรถวายทานี้นะ โภชนี๋ เวลานี้ควรถวายอุษาณะ ด้วยวัตถุมี่น้ำปานะที่ปรุงชนิดต่าง ๆ มากมาย ของหอมและดอกไม้ เป็นต้น " แก่พระองค์ผู้ซึ่งข้าวเจ้ามานั้นให้ตอบพระรยาแล้ว. ก็ในคำว่า " ดชุณ โณ โน อนุตฺตโม " นี้ พึงทราบว่ามีลิงค์วิสิษฐ ส ก็ในคำนี้มีใจความดังนี้ว่า " ก็เลย ไทยธรรมั่น ไม่มีอยู่แก่ ข้าวเจ้าก็หากไม่ได้" อีกอย่างหนึ่ง พึงเห็นใจความในคำนี้อย่างนี้ว่า " ข้าวเจ้าพึงถวายของใด ๆ แก่พระองค์ ก็แล้ว ของนัน้มใช่จะไม่มี." คำว่า " โณ ปี อาคตดูมายะ " คงความว่า แม้ความไม่อยากถวายของ ข้าวเจ้า เหมือนของเล่าลำบานผู้มีความตระหนี่นี้ซึ่งมีอุปกรณ์แก่ทรัพย์ เครื่องปสิมใจมากมาย ไม่อยากถวายฉะนั้น ก็ไม่มี ภายในไตรมาส