ประโยค๘ จากวิสุทธิมรรคแปล: การพัฒนาจิตใจ : หน้า 127/324

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๒ - หน้าที่ 125 โกสัชชะ เพราะมีความเพียรหย่อนไป แม้เธอ (รูปนี้) ก็ไม่อาจถึง อัปปนาได้ (เหมือนกัน )ส่วนว่าภิกษุใด (ค่อย) เปลื้องจิตที่หดหู่ไป แม้หน่อยหนึ่งเสียจากความหดหู่ ที่ฟุ้งซ่านไปแม้นิดหนึ่งเสียจากความ ฟุ้งซ่านแล้ว ยังจิตอันมี ( ปฏิภาค) นิมิตอยู่จำเพาะหน้าให้เป็นไป ด้วยประโยค ( ความพยายาม ) อันสม่ำเสมอเธอย่อมถึงอัปปนาได้ อัน พระโยคาวจรจึงเป็นเช่นภิกษุ (รูปที่ ๓) นั้นเถิด ข้าพเจ้าหมายเอา ความ (ดังกล่าวมา ) นี้ จึงกล่าวคำประพันธ์ ( ๒ คาถาข้างท้าย ) นี้ไว้ว่า " พึงเปลื้องจิตเสียจากความย่อหย่อน และ ความฟุ้งโดยประการทั้งปวงแล้ว ยังจิตอันมี ( ปฏิภาค ) นิมิตอยู่จำเพาะหน้าให้ดำเนินไป เยี่ยงความเป็นไปแห่งแมลงและคน มีตัวผึ้ง เป็นต้น ในเกสรดอกไม้ ในใบบัว ในไย แมลงมุม ในเรือ ในกระโหลก ( น้ำมัน ) อันท่านพรรณนาไว้ (ในอรรถกถา ) ฉะนั้น เถิด " ดังนี้ (จิตในขณะที่อัปปนาจะสำเร็จ] ก็แล เมื่อพระโยคาวจรนั้น ทำจิตอันมี ( ปฏิภาค) นิมิตอยู่ จำเพาะหน้าให้ดำเนินไปอยู่ โดยประการดังกล่าวมาฉะนี้ ในขณะที่ ว่าอัปปนาจักสำเร็จ มโนทวาราวัชชจิตย่อมตัดภวังค์ ทำปฐวีกสิณ ซึ่งปรากฏด้วยอำนาจแห่งการอนุโยค (ภาวนา) ว่า ปฐวี ปฐวี นั่นแล