การวิเคราะห์สาหัตถิกปัญฉะในพระสูตร : หน้า 233/404

ประโยคที่ ๓) - ปฐมมาสนปลาสำหรับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ ๒๓๓ ด้วยบุพพประโยคเป็นข้อั่น ๑ หมวดแห่งอาหาร ๕ ที่กำหนดด้วยการลักด้วยอาการโมเมเป็นข้อั่น ๑ บรรดาปัญจะทั้ง ๓ นั่น นานๆ ภาคปัญฉะ และอภิกฺขทปัญฉะ ย่อมได้ด้วยอำนาจแห่งเหล่านี้ คือ อาทิเยยุ พึงดูเ อาเหยอ ไป๋ พึงลักไป๋ อาเหยยุ พึงอา อิธิปาโล วิภโยพยุ พึงยังอิธิโผติให้การ ๑ ฐานา จาเหยยุ พึงให้เคลื่อนจากฐาน ๑ ปัจจุทางทั้งสองนั้น ผู้ศึกษาพิงทราบ โดยนั่นดังที่ข้างเข้าแสดงไว้แล้วในเบ้งต้นนั้นแหละครึ่งส่วนที่ ๖ ว่า "สุขตา วิฏิตนเมยู" (พึงให้ฉลากเลยเขตกำหนดหมาย) นั่น เป็นของทั่วไปแก้ปริศนาปาวาร และนิสสคิฬาวาตร เพราะ- ฉะนั้น พึงประกอบบทที่ ๖ นั่น เขาด้วยอำนานนบทที่ได้อยู่ในปัญจจกที่ ๑ และที่ ๕. นานาปัญฉะปัญฉะ และอภิกฺขทปัญฉะ ข้าง้เข้าได้กล่าวไว้แล้ว [สาหัตถิกปัญฉะ มือลาว ๕ อย่าง] สาหัตถิกปัญฉะ เป็นใด? คือ สาหัตถิกะ มีอาศัยอายุ่งเอง ๑ อาณัติเท๓ สังบังคับ นิสารคิจะ ชาดงสั่งของไป อัดสาสะะ ยังกรร ให้สำเร็จ ธุ่นิกาเปะ เจ้าของทอดซูระ ๑ บรรดาอาหาร ๕ อย่างนั้น ที่ชื่อว่า สาหัตถิกะ ได้แก่อภิญญา อัศสิ่งของผู้นั้น ด้วยมือของตนเอง ที่ชื่อว่า อาณัติเท๓ ได้แก่- ภิกษุสั่งบังคับผู้นั้นว่า "จงลักสิ่งของของคนชื่อโน้น." ชื่อว่า นิสารคิจะ ยอดได้การประกอบบทนี้ว่า "พึงให้ฉลากเลยเขตที่กำหนดหมาย" รวม