ปฐมมัณฑปสถา:ภาค ๒ – หน้าที่ 360 : หน้า 360/404

ประโยค – ปฐมมัณฑปสถา:ภาค ๒ – หน้าที่ 360 หลายบทว่า โส อิตฺถสุ อณฺเฐติ ความว่า พระพุทธวินิจ บอกแก่พระธรรมวินัย และพระธรรมวินัยบอกแก่พระสงฆ์รักิตว่า “อาจารย์ของพวกเรากล่าวอย่างนี้ว่า ได้ยินว่า คุณจงลักษณะนี้” ได้ยินว่า บรรดาพวกเรา ท่านเป็นบุรุษผู้กล้าญา ดังนี้ ด้วยอาการ อย่างนี้ เป็นทุกข์แก่มิแก่เธอเหล่านั้น สองบทว่า อาวุโส โป วิญญูวินิจ ฉันท์- ความว่าพระสงฆ์รักิต รับว่า “ดีละ ผมจัดกัน.” หลายบทว่า มูลอุตสา อุปฏิก ตูลฎอจิสูสฺ ความว่า พอ พระสงฆ์รักิตรับคำสั่ง เป็นกุฎิลัจฉะ แก่อาจารย์ จริงอยู่ มหาชนถูก อาจารย์นั้นชักจูงแล้วในบาป จะนี้แล. หลายบทว่า โส ตร อุณฺหตุ ความว่า ถ้าภิกษนัน คือ พระสง- รักิต ลักสิ่งของนั้นมาใช้ จะปราชิกทั้งผด คื อ ทั้ง ๔ รูป และไม่ใช่แต่ ๔ รูปเท่านั้น สมณะตั้งร้อย หรือสมณะตั้งพันคน ที่ สงฆ์สูบต่อกันตามลำดับ ไม่ทำให้ผิดการนัดหมายโดยอชฺญาอย่างนี้ ก็ เป็นปราชิกทั้งหมดดีเดียว. ในฤทูวาร พึงทราบวินิจฉัย ดังนี้:- หลายบทว่า โส อณุญฺ อานาปติ ความว่า ภิกขูนั่น คือ พระ- พุทธวินิท อนุวารัยสั่งแล้ว แต่ไม่พบพระธรรมวินิต หรือเป็นผู้ ไม่อยากจะบอก จึงเข้าไปหาพระสงฆ์ที่เดียว แล้วสั่งว่า “อาจารย์ของพวกเราส่งไว้อย่างนี้ว่า ได้ยินว่า คุณจงลักษณะนี้.” สองบทว่า อาปณฺติ ทุกกุฏฺสุส ความว่า พระพุทธวินิท เป็น ทุกกูฏั้งก่อน เพราะส่ง.