ทิวเขาส่วนป่าสักกง้าจภาค ๑ - หน้าที่ 108 : หน้า 109/450

ประโยค (๑) - ทิวเขาส่วนป่าสักกง้าจภาค ๑ - หน้าที่ 108 เที่ยวไปแห่งสัตว์ร้ายเหล่านั้น. สองบวกว่า เฮส เกลอฐ จิ มีความว่า แห่งสัตว์วิจรีจานาที่คู่คราย แม้พวกอื่น ที่ ๗ สถานที่นั้น เป็นที่มีภัยเฉพาะหน้า ทรงห้าม ไว้เพื่อประโยชน์แก่ความปลอดภัยจากอันตรายแห่งภูเขาทั้งหลาย สถานที่ เหลือ เป็นสถานที่มีเหตุขัดข้องด้วยเหตุขัดข้องต่าง ๆ. บรรดาเขาเหล่านั้น เทาว่า บุพพนุนิฐสุด์ มีความว่า อัน อาลัยยานบุพพนุนิฐสุด์ คือ ตั้งอยู่ใกล้เติงนานเพราะปลูกธัญชาต ๑ ชนิด. แม้ในบทว่า อปปรุนิฐสุด์ เป็นดังนี้ ก็เหมือนอย่างนี้เหมือนกัน. แต่ ในบทว่า อปปรุนิฐสุด์ เป็นดังนี้ ท่านกล่าวไว้ในอรรถกถาทั้งหลาย มีกรณีเป็นต้นว่า "ที่ชื่อว่า ตะแลกแจก นั้น ได้แก่ เหรียญของเจ้า พันกัน คือ เหรียญของมนิธว ที่เขาสร้างไว้ เพื่อให้เป็นที่ช่า พวกโจร." พื้นที่ที่อาชญาณผิด มีการตัดมือและเท้ากัน เรียกว่า ที่ ทรมานนักโทษ. ป้าชาใหญ่ ท่านเรียกว่า สุสถาน. ทางที่นจะต้อง เดินผ่านไป คือ ทางไปมา ท่านเรียกว่า ทางสัญจร. บทที่เหลือ ชัดเจนบาทนั้น. [ ว่าด้วยลักษณะการสร้างกูฎ ] ข้อว่า น สุกา โหติ ยอดภูเตน สกุณา มีความว่า เป็นที่อันคุระเหมือนด้วยโลกรั้ง ๒ ตัว ไม่อาจจะอุดโล่งบ้างหนึ่งไว้ ในที่น้ำตกจากชายคา ล้องด้านหนึ่งไว้ข้างนอกแล้วเวียนไปได้. แต่ใน กรุณที่กล่าวว่า "เทียบด้วยโลีก ๔ ตัว ก็ดี."