หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์ทุทธโบราณ 1 : หน้า 190/604

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์ทุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ ไม่ให้ความยินดีเข้าไปประทุมร้ายใจหยุดนิ่งเสียด ให้ใจหยุดเสียดหยุดนิ่งแหละ ถูกต้องร่องรอยความประสงค์พระพุทธศาสนา ที่ได้แนะนำไว้ในครั้งก่อนๆ แล้วว่า อิ อิอิอิสาวาโภ โวสฺส คามมฺผญฺญ กิริยาว กระทำสละปล่อยอารมณ์ รูปธรรม คันธรรมะ สารธรรม โผฏฐัมธรรม ธรรมธรรม ปล่อยหมดดีเดียว ลดติสมาธิ ได้สมาธิแล้วใจหยุดนิ่ง นับแต่เราจะปล่อยอารมณ์เสียดิ อิ อิอิอิสาวาโภ โวสฺสคามมฺผญฺญในธรรมวินัยของพระ ตกัตตาเจ้านั่ง กระทำปล่อยอารมณ์ สละอารมณ์เสียได้แล้ว ลดติสมาธิ จิตไม่เกี่ยวกับอารมณ์ ใจไม่เกี่ยวกับอารมณ์ หยุดนิ่งที่เดียว ลดติสมาธิ สมาธิได้ซึ่งสมาธิ ลาภิจิตุดสุภกกต นั่งหนีกเข้า พอได้หนักเข้า แน่นหนาหน้าหนักเข้า ทุกที ก็ได้อคตาคติ นี่ต้องสำรวมอย่างนี้นะจึงจะถูกต้องความประสงค์ในคำของพระพุทธศาสนา สำรวมได้เช่นนี้จึงจะเอาตัวรอดได้ เข้าถึงซึ่งสมาธิ เมื่อเข้า ถึงซึ่งสมาธิ ปัญญา วิญญิต วิญญุติญาณทัสนะ เป็นลำดับไปก็จะ ได้บรรลุธรรมผล สมาบัติปราณา(ธร. 524) ตัวอย่างของคำสอนเก่าแก่ข้างต้น ที่บันทึกไว้ในคัมภีร์ธรรที่มีอายุรวพุทธศตวรรษที่ 6-7 เหล่านี้ เป็นเครื่องยืนยันรับรองหลักการที่รักษาไว้ในภาษาอื่นๆ และหลักการของวิชาชาธรรมภายว่าเป็นหลักการเก่าแก่มาแต่เดิม