หลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์พุทธโบราณ : หน้า 244/604

หลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ ในภายหลังมีการค้นพบบางส่วนของพระสูตรในภาษาสันสกฤตจากบามิยัน ตัวคัมภีร์ที่พบเป็นใบลานที่เกือบสมบูรณ์ 3 ใบครอบคลุมเนื้อหาทุดท้ายของพระสูตรกล่าวถึงการที่พระพุทธองค์ทรงนโมทนาแก่พระนางศรีมาลา เทวีและทรงถ่ายทอดคำสอนนั้นให้ทวาสิกนำไปสอนเทวดาในชั้นดดาวดีและอีก 2 ชิ้นเล็ก ๆ ที่มีเนื้อหาตรงกับส่วนอื่นของพระสูตรแต่ไม่ชัดเจนว่าเป็นส่วนใด (Matsuda 2000) อายุของคัมภีร์ที่คัดลอกจากกลางพุทธศตวรรษที่ 10-11 (คริสต์ศตวรรษที่ 5; Sander 2000b: 291-3) ซึ่งเป็นเวลาที่ใกล้เคียงกันกับที่ท่านคุณภัทรแปลพระสูตรนี้เป็นภาษาจีน แม้ขึ้นที่พบจะไม่ครอบคลุมเนื้อหาส่วนที่เป็นคำสอน แต่ยังน้อยก็ทำให้ทราบว่าคำสอนในพระสูตรนี้เผยแผ่ในท้องถิ่นบามิยัน ณ ช่วงเวลานั้น นักวิชาการบางท่านแสดงความเห็นว่าคัมภีร์ศรีมาลาเทวัสดีหนาทสูทสูตร แสดงความหมายของสุญญตาจากมุมมองของพุทธวรรรรณรสายตลาก ครภะ (Cholvijarn 2008: 90) กล่าวคือ ตกถาคตรรรมระนาวเปล่าจากกิเลสอาสะแต่ไม่ว่างเปล่าจากพุทธคุณ ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็นความว่างเปล่าสองแบบ ดังที่กล่าวไว้ในพระสูตรว่า ข้าแต่วพระผู้มีพระภาคเจ้า ความรู้และความหมายของความว่าง (สุญญตา) ของตกถาคตระมีสองประการดังนี้ ตกถตระคือความว่างจากกิเลสอาสะทั้งหลายซึ่งเป็นตัวทำให้ไม่หยุดพ้น ตกถตระคือความว่างจากพุทธธรรมซึ่งเป็นอินไตยที่มีมากกว่าเม็ดทรายในมหาคงคาและทำให้หยุด